Bezskuteczna okazała się sobotnia akcja policji przed Pałacem Prezydenckim. Funkcjonariusze usunęli wtedy obrońców krzyża, zdawałoby się kilkunastoosobową garstkę. Kilkadziesiąt godzin później te same osoby okrzykami „hańba” usiłowały przeszkodzić w uroczystościach w pałacu.

To zdarzenie pokazuje, jak wielki wpływ na polską politykę zaczyna mieć konflikt o krzyż.

Nowy prezydent musi pracować w pikietowanym bez przerwy pałacu. Na razie jego wyborcy kibicują mu w tym starciu. Ale jak długo? Czy nie odwrócą się zniecierpliwieni przeciągającym się konfliktem? Kłopoty Bronisława Komorowskiego są na rękę premierowi i jego otoczeniu. Nowy prezydent od razu zapowiedział, że będzie się domagał od rządu reformowania finansów publicznych i służby zdrowia. Wiadomo, że Donald Tusk się zirytował, gdy Komorowski, jeszcze jako prezydent elekt, wezwał na rozmowy ministrów finansów i zdrowia. Dziś jednak głowa państwa, zamiast czegokolwiek się domagać, musi prosić rząd o asystę policji. A przede wszystkim musi zadbać o to, aby konflikt nie zrujnował prezydenckiego prestiżu.

Spór o krzyż przeformował też główną partię opozycyjną. W PiS politycy zaliczani do tzw. liberałów sami wybrali wewnętrzną emigrację. Wycofali się z rywalizacji o kształt partii, zostali odsunięci od współrządzenia nią, zaczęli unikać wypowiedzi w mediach. Ponieważ podział w PiS był też podziałem pokoleniowym, zniknęli politycy 30 – 40-letni. Zwyciężył nurt konfrontacyjny, na dodatek skoncentrowany na jednym temacie – katastrofie smoleńskiej i kwestiach jej upamiętnienia.

Jest to zgodne z osobistym nastrojem lidera partii. Ostatnio Jarosław Kaczyński udzielił dwóch wywiadów portalowi internetowemu swojej partii i wydał dwa oświadczenia – wszystkie dotyczyły krzyża przed pałacem.

Do tego też ogranicza się dyskurs całej partii. Wprawdzie Kaczyński zachęcał swoich posłów, aby krytykowali rząd np. z powodu podwyżki podatków, ale tej krytyki zupełnie nie słychać. Ci, którzy mają merytoryczne do tego przygotowanie, milczą, bo większości z nich nie odpowiada obecna linia partii. Nowa sytuacja promuje za to tych, którzy wypowiadają się na tematy związane z katastrofą. Przykładem jest aktywność Antoniego Macierewicza, który przez długi czas nie miał w PiS większego znaczenia. Dziś staje się jedną z ważniejszych twarzy partii.

Awantura służy też środowiskom antyklerykalnym. W SLD zwyciężyło przekonanie, że konfrontacja z Kościołem przyniesie wzrost popularności. Zaktywizowali się także antyklerykałowie związani z Januszem Palikotem. Poseł PO, korzystając z emocji rozbudzonych przez spór o krzyż, chce stworzyć sformalizowane środowisko wokół siebie. Zjazd ruchu poparcia Palikota ma się odbyć w październiku. Być może spełni się wtedy marzenie największego skandalisty polskiej polityki o kierowaniu własną partią.