Oglądamy portret człowieka, który przekroczył czterdziestkę i czuje, że to dobry czas do pierwszych podsumowań, bo jego życie znalazło się na zakręcie. I nie jest to bynajmniej opowieść ze świata celebrytów. Marek Modzelewski, lekarz i dramaturg, twórca uznanej „Koronacji", tym razem na komercyjnej prywatnej scenie próbuje zmierzyć się z Różewiczowską „Kartoteką". Chce napisać ją na nowo w imieniu swoim, ale też pokolenia dzisiejszych czterdziestolatków.
Tytułowy Król to artysta, który ma poczucie sukcesu, ale i sporo wątpliwości, czy nie zapłacił za niego zbyt wysokiej ceny. W jego opowieści trudno jednoznacznie przyjąć, co jest prawdą, a co jedynie fikcją. Duży rozgłos przyniosła mu autobiografia, gdzie z pikantnymi szczegółami opisał pierwsze nieudane małżeństwo.
W spektaklu pojawiają się trzy warianty ojca. Jeden (Kazimierz Kaczor) jest strażnikiem rodzinnych legend i siły patriotyzmu. Szybko okaże się, że tak naprawdę to mitotwórca. Drugi (Grzegorz Warchoł) namawia do działania, buntu, przypomina najlepsze lata „Solidarności". Trzeci (Marian Kociniak) mówi o potrzebie korzystania z uroków życia, nieodpuszczania tego, za czym tęsknimy.
– Każdy ma w życiu swoją drogę. Przechodzi ją zależnie od swoich możliwości – mówi Maciek, bohater spektaklu. I dodaje: – Jeden wchodzi na Mont Blanc, drugi wjeżdża windą na dach wieżowca. Jeden wadzi się z Bogiem, drugi z kolejnymi małżonkami.
Modzelewski walczy oczywiście z narodowymi mitami, skłonnością do przesady, pokazuje, że za maską bohaterstwa potrafią być skrywane wstydliwe historie. Tak jest w przypadku ciotki granej z temperamentem przez Dorotę Stalińską. W przekazach rodzinnych uchodzi za bohaterską łączniczkę z powstania warszawskiego, a tak naprawdę jest aktorką, która w czasie okupacji, chcąc ocalić życie, zgodziła się na występy w niemieckich kabaretach.
