Wojciech Maziarski. Jacek Żakowski. Wydawałoby się, dwa potężne intelektualne filary publicystyki "Gazety Wyborczej". Teraz okazuje się, że filary te zwróciły się przeciwko sobie. Jak brat przeciwko bratu, jak towarzysz broni przeciwko towarzyszowi broni, w końcu jak liberał przeciw liberałowi. Jak doszło do tej dramatycznej schizmy? Poszło o handel w niedzielę. Żakowski był za, w imię walki z konsumpcjonizmem. Maziarski to wyśmiał, oskarżając swojego redakcyjnego kolegę o zamach na jego wolność wyboru "modelu życia". Musiało to urazić subtelny umysł red. Żakowskiego, bo ten kąśliwie (nawet jeśli w nieprzystający do sytuacji sposób) odpowiedział na łamach "GW". Użył nawet swojej tajnej broni - argumentu ad IV RP.
Pochwaleni niech będą obdarzeni słuchem absolutnym członkowie orkiestr oraz chórów wydający osobiste C, nie naruszając harmonii smyków, trąb i krtani. Bez nich Maria Peszek nie mogłaby zaśpiewać dwuwiersza: "W owczym pędzie giną owce/ a ja schodzę na manowce". Bez nich owce bezkarnie łaziłyby po manowcach i nie wiadomo co by tam znalazły.
???Moim ulubionym artystą tej grupy jest red. Wojciech Maziarski. Niech będzie upamiętniony. Bo trzeba talentu, by tak jak on za rządów Kaczyńskiego znacząco wpisać się w paranoję IV RP, lustrując Ryszarda Kapuścińskiego, a kilka lat później, gdy rządzą liberałowie, równie znacząco wpisywać się w obsesje "rynkowego fundamentalizmu".
Aby brzmieć tak donośnie, niezależnie od tego, w jakim chórze się śpiewa, trzeba wyjątkowej sprawności w uciekaniu od faktów i refleksji. Gdy wypadało maltretować "agentów", Maziarski na łamach "Newsweeka" twardo pytał Ernesta Skalskiego: "Czy nie za łatwo go [Kapuścińskiego] rozgrzeszamy?"
- lustruje lustratora Maziarskiego Żakowski. Lecz chórzysta Maziarski nie pozostał mu dłużny.
