Nowelizacja ustawy emerytalnej z 5 marca 2015 r., która weszła w życie 1 maja br., wprowadziła korzystną zmianę zarówno dla osób, które w przyszłości nabędą prawo do emerytury obliczanej na nowych zasadach, jak i dla tych, które już przeszły na świadczenie. Dzięki nowym przepisom nie stracą na odłożeniu w czasie momentu zakończenia aktywności zawodowej.
Obowiązujące obecnie przepisy emerytalne przewidują dwa sposoby obliczenia emerytury, tj. według:
- dotychczasowych zasad – dla osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r. oraz tych spośród urodzonych po 1948 r., które do końca 2008 r. spełniły warunki do wcześniejszej emerytury, a także dla górników, oraz
- nowych zasad – dla pozostałych ubezpieczonych.
Z tego drugiego sposobu obliczenia emerytury mogą też skorzystać urodzeni przed 1 stycznia 1949 r., którzy z wnioskiem o jej przyznanie wystąpili po 2008 r. i kontynuują ubezpieczenia po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.
Wysokość emerytury ustalanej według nowych zasad zależy głównie od podstawy jej obliczenia. Składa się na nią suma składek emerytalnych i kapitału początkowego zgromadzonych i odpowiednio zwaloryzowanych na koncie w ZUS oraz – w przypadku członków OFE – również środków zgromadzonych na subkoncie. Nie mniej ważne jest też to, w jakim wieku dana osoba przechodzi na nową emeryturę. W zależności od niego ustala się bowiem wartość średniego dalszego trwania życia (wspólnego dla kobiet i mężczyzn, liczonego w latach i miesiącach). Przez tę wartość dzieli się podstawę emerytury. Wartość tę określa tablica, którą corocznie ogłasza prezes GUS. Im niższe jest średnie dalsze trwanie życia, tym wyższa wysokość ustalonej emerytury.
