Ustawa antykryzysowa: niejasna ustawa wywołała niepotrzebne zwolnienia

Sąd Najwyższy (sygn. akt I PK 67/11)

17 stycznia po raz pierwszy zajął się interpretacją niejasnych przepisów ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (dalej: ustawa antykryzysowa).

Sędziowie nie zostawili na niej suchej nitki. Ich zdaniem nie mówi ona wprost, jak traktować długotrwałe umowy terminowe zawarte jeszcze przed wejściem tych przepisów w życie. Nie rozstrzyga także, jakie skutki ma przekroczenie przewidzianego w niej limitu 24 miesięcy dozwolonego zatrudnienia na umowie terminowej.

Sprawa, którą zajął się SN, dotyczyła kobiety zatrudnionej na ponad 24 miesiące, zanim  ustawa antykryzysowa nabrała mocy. Jej pracodawca, obawiając się przekształcenia podpisanej umowy w bezterminową, w dniu wejścia tych przepisów w życie poinformował ją o zwolnieniu.

Szybko okazało się jednak, że kobieta jest w ciąży i jej umowa z mocy art. 177 ust. 3 kodeksu pracy przedłużyła się do dnia porodu.

Pracodawca stwierdził jednak, że umowa z nią, w związku z przekroczeniem ustawowego limitu, uległa rozwiązaniu. Kiedy kobieta odwołała się do sądu, sędziowie potraktowali to zwolnienie jak dyscyplinarkę i stwierdzili, że nastąpiło ono niezgodnie z prawem, gdyż pracodawca nie podał uzasadnionej przyczyny zwolnienia. Przyznali jej prawo do odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.

Spółka skierowała skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, w której zwróciła uwagę na błędną interpretację przepisów. Jej zdaniem ustawa antykryzysowa nie miała do niej zastosowania, gdyż nie została ona dotknięta przez spowolnienie gospodarcze. Poza tym stwierdziła, że umowa pracownicy uległa rozwiązaniu z dniem wejścia w życie ustawy antykryzysowej.

Sąd Najwyższy w wyroku z 17 stycznia oddalił skargę kasacyjną spółki jako bezpodstawną.

– Staż pracy brany do limitu 24 miesięcy dozwolonego zatrudnienia na umowie terminowej podczas działania ustawy antykryzysowej trzeba liczyć dopiero od wejścia tych przepisów w życie – mówił prof. Bogusław Cudowski, sędzia SN. – W tym wypadku należy przyjąć, że pracodawca rozwiązał umowę w trybie dyscyplinarnym, bez wypowiedzenia. Nie było do tego przesłanek, tak więc spółka naruszyła przepisy o wypowiadaniu umów i pracownicy należy się odszkodowanie.

Sąd Najwyższy podkreślił, że ustawa nie mówi, co dzieje się z umową terminową trwającą dłużej niż 24 miesiące pod jej rządami.

W tej sprawie nie było potrzeby takiego rozstrzygnięcia. Trzeba więc będzie poczekać na pozew pracownika, który znalazł się w takiej sytuacji.