Recenzja książki Rafała Krupskiego

Jak w tym kontekście budować strategię przedsiębiorstwa? O tym jest ta książka.

Stopniowo profesor zdradza, czym w istocie jest pasja strategii. Podchodzi do sprawy niezwykle analitycznie, pisząc o marzeniach jako źródłach biznesowych pasji. Te marzenia są o prawdziwej innowacji i zmianie.

Autor pisze o tym, jak klasyczna logika zawodzi w stawianiu hipotez strategicznych, o roli wyobraźni w przekraczaniu schematów myślowych oraz o różnorodnych sytuacjach decyzyjnych firm. Przypomina, że wybory strategiczne wiążą się z inercją i wykluczeniem. Ważną propozycją jest model, który nazwał dyscypliną wdrażania strategii. Składa się on z czterech elementów:

nadawanie sensu zmianom w otoczeniu,

określanie celów i priorytetów,

wyznaczanie granic firmy,

budowanie modelu biznesowego.

Rozważając zagadnienia dotyczące przewagi konkurencyjnej, profesor uzasadnia ostatecznie wyższość modelu: zasoby – kluczowe procesy biznesowe – sukces firmy, nad modelem: zasoby – przewaga – nadzwy-czajne efekty, stwierdzając kategorycznie, że umiejętności stanowią ważniejszą kategorię niż same zasoby.

Autor jest przekonany, że nie ma jednej recepty dla wszystkich firm. Z pasją jednak broni stanowiska, że jest kilka niezmiennych elementów strategii. Są nimi:

cel strategiczny,

terytorium działania,

typ przewagi konkurencyjnej.

Tu mam wątpliwości. Według mnie model jest elegancki, ale czy uniwersalny?

Kolejne zagadnienia obejmują niezmienne cechy strategii, czyli:

prostotę,

wewnętrzną spójność,

zewnętrzne dopasowanie.