Strajk, podobnie jak niedawny dwugodzinny protest, ma głównie podłoże płacowe. Czy postulaty podwyżek są słuszne?
Tak, bowiem ich brak od ponad trzech lat, przy inflacji przekraczającej w sumie 10 proc., spowodował pogorszenie warunków życia rodzin kolejarzy. Średnia pensja jest poniżej średniej krajowej. Maszyniści i tak zawsze byli w elicie zawodów kolejowych, zarabiając znacznie więcej, w porównaniu np. z głodowymi pensjami kasjerek (900 zł), choć oczywiście zakres ich pracy i odpowiedzialność są większe.
Jednocześnie jednak zawsze stawia się pytanie o możliwości finansowe pracodawcy. Zarząd PR nie ma poukrywanych na kontach pieniędzy i na podwyżkę w postulowanej przez związki wysokości go nie stać.
PR wciąż muszą się zmagać z fatalnymi skutkami antyreformy z 2008 r., która była wielkim oszustwem. Ale wtedy związki siedziały raczej cicho. Odziedziczone 360 mln zł zobowiązań (mimo hasła pełnego oddłużenia), odebrany tabor, fałszywy biznesplan, który pod względem np. dochodów ze świadczeń na rzecz innych spółek rozminął się z rzeczywistością na ponad 150 mln zł na niekorzyść przewoźnika. Dodajmy to tego niszczenie spółki przez PKP, zatrzymywane pociągi inteRegio.
Gdyby spółki kolejowe podlegały przepisom prawa upadłości, spółka powinna taką upadłość ogłosić. Mimo to udaje się ograniczać koszty, choć jest jeszcze sporo do zrobienia.
