Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów rozstrzygnie, czy odnosi się to również do hipotek powstałych przed wejściem w życie art. 79 ust. 4 ustawy z 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, zawierającego przytoczoną zasadę, tj. przed 23 września 2001 r. (pytanie prawne ma w SN sygn. III CZP 71/08)
Przepis ten wprowadza odstępstwo od innej generalnej reguły, zapisanej w art. 79 ust. 1 ustawy, że w razie podziału nieruchomości hipoteka dotychczas ją obciążająca – obciąża wszystkie nieruchomości utworzone przez podział. Jest to tzw. hipoteka łączna. Wierzyciel, któremu przysługuje, może wedle swego uznania ściągnąć całą należność z każdej z tych nieruchomości, tylko z niektórych lub ze wszystkich łącznie. Może też wedle woli dokonać podziału hipoteki łącznej pomiędzy poszczególne nieruchomości.
Wskazana wątpliwość prawna pojawiła się na tle sprawy o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wnieśli ją przeciwko Funduszowi Inwestycyjnemu Bison małżonkowie Andrzej i Teresa M., właściciele lokalu użytkowego stanowiącego oddzielną nieruchomość, znajdującego się w budynku mieszkalnym w Szczecinie. Lokal ten (pow. 41 mkw.) kupili we wrześniu 2001 r. od dewelopera spółki Styl-Bud. Deweloper zaciągnął na budowę domu kredyt w Funduszu Bison na 2,55 mln zł, zabezpieczony hipoteką obciążającą pierwotną nieruchomość, który spłacać mieli nabywcy lokali w tym domu. Wpisu tej hipoteki dokonano w październiku 2000 r.
Sąd na podstawie wniosku zawartego w akcie notarialnym kupna-sprzedaży postanowieniem z 2002 r. odłączył ten lokal od pierwotnej księgi wieczystej i założył dla niego osobną. Z urzędu, tj. z własnej inicjatywy, wpisał do nowej księgi hipotekę umowną łączną na 2,55 mln zł na rzecz Funduszu Bison. Małżonkowie M. wniosku tego nie zakwestionowali.
Dopiero w 2007 r. skorzystali z możliwości podważenia go, jaką daje art. 10 ustawy z 1982 r. Na jego podstawie osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może domagać się usunięcia niezgodności między stanem wpisanym do księgi a rzeczywistym stanem prawnym. Małżonkowie powoływali się na art. 74 ust. 4 ustawy z 1982 r.
