Z piosenką na ustach

Tekst z archiwum tygodnika Uważam Rze

Na przełomie lipca i sierpnia 1955 r. Warszawa tętniła muzyką i tańcem i zadziwiała niespotykaną po wojnie ferią barw. Jacek Kuroń w książce „PRL dla początkujących" wspominał, że światowy festiwal młodzieży i studentów gwałtownie otworzył Polskę na Zachód: „Może nie na kapitalistyczny Zachód – bo przyjechała młodzież postępowa, czyli komunistyczna, socjalistyczna, prosowiecka – ale na zachodni styl życia. Przyjechali ze świata kolorowi młodzi ludzie, którzy tańczyli, śmiali się, byli gotowi dyskutować na każdy temat, nie bali się żadnych tabu. Dla rewolucji kulturalnej Festiwal Młodzieży miał takie znaczenie jak rewelacje Światły dla rewolucji politycznej. Ujawnił całe zakłamanie i fałsz tego stylu życia, który był lansowany jako postępowy. Okazało się, że można być postępowym, a jednocześnie cieszyć się życiem, nosić kolorowe ubrania, słuchać jazzu, bawić się i kochać".