W listopadzie 2015 roku pozwana w firmie pożyczkowej zawarła umowę pożyczki na kwotę 4 tysięcy złotych, którą miała spłacić w okresie 4 lat, w ratach miesięcznych po 273 zł. Zabezpieczeniem pożyczki był weksel in blanco wystawiony i podpisany w dniu zawarcia umowy przez pozwaną. Kobieta zobowiązała się również do spłaty określonych w umowie kosztów jej zawarcia w postaci wynagrodzenia umownego i opłaty przygotowawczej – łącznie ponad 1600 złotych, a także ubezpieczenia w kwocie blisko 7,5 tysiąca złotych. Całkowitą kwotę do zapłaty obliczono na ponad 13 tysięcy złotych.
We wrześniu 2017 roku pożyczkodawca wypowiedział umowę i wezwał do wykupu weksla w terminie 30 dni. Wobec braku spłaty pożyczki w terminie, pożyczkodawca wykorzystał weksel i przesłał go do sądu z żądaniem zapłaty pełnej sumy z weksla.
Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym orzekając, że pozwana ma zapłacić na rzecz powoda kwotę ponad 10 tysięcy złotych wraz z ustawowymi odsetkami. Powyższy nakaz zapłaty nie został zaskarżony, a po uzyskaniu klauzuli wykonalności stał się podstawą prowadzonego wobec pozwanej postępowania egzekucyjnego.
Sąd Najwyższy uwzględnił skargę nadzwyczajną Prokuratora Generalnego Zbigniewa Ziobro w tej sprawie.
Zdaniem SN akceptacja praktyki orzeczniczej, polegającej na wydawaniu nakazu zapłaty przeciwko konsumentowi na podstawie samej tylko treści weksla przedstawionego przez przedsiębiorcę, bez kontroli treści umowy, na podstawie której doszło do jego wystawienia, może prowadzić do obejścia przepisów i zagrozić zbiorowym interesom konsumentów.
