Kupcy poczuli się bezkarni. Proponowano im osiem innych miejsc w stolicy i okolicach, ale wszystkie odrzucali. Uważali, że jeśli głośno pokrzyczą, utworzą tarczę z dzieci i kobiet śpiewających „Rotę”, wywieszą biało-czerwone flagi przystrojone kirem, to uda im się wymusić dalsze tolerowanie ich nielegalnej obecności w centrum Warszawy.
Czy można było im ustąpić? Czy można było jeszcze zwlekać? Być może dałoby to jeszcze parę miesięcy świętego spokoju, może udałoby się podtrzymać wizerunek władzy łagodnej i sympatycznej. Jednak tym razem pochodząca z PO prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz – której w paru innych sprawach można sporo zarzucić – pokazała, że ma charakter. Reprezentujący miasto komornik, z pomocą firmy ochroniarskiej, na podstawie prawomocnego wyroku sądowego wkroczył wczoraj do okupowanej hali.
Szkoda, że pani prezydent Warszawy nie mogła liczyć na pełne wsparcie i podobną konsekwencję komendanta policji oraz swojego partyjnego kolegi Grzegorza Schetyny – ministra spraw wewnętrznych. Pół Polski w telewizorach obserwowało, jak policja zwleka, starając się nie brać udziału w przepychankach, jak przygląda się biernie utarczkom między ochroniarzami a kupcami. Napięcie z każdym kwadransem rosło, w ruch poszły kamienie, a w okolicach hali zaczęli się zwoływać zawodowi zadymiarze: radykalni związkowcy i kibice Legii Warszawa. Kiedy w końcu policjanci postanowili podjąć bardziej zdecydowane działania, centrum Warszawy zamieniło się w pole ulicznych starć.
Na wysokości zadania nie stanęli także politycy opozycji. Działacze Prawa i Sprawiedliwości w histerycznym tonie zażądali od prezydenta Warszawy dalszego tolerowania nielegalnej obecności kupców w hali. Wtórował im prezydent Lech Kaczyński, protestując przeciwko użyciu siły przez ochroniarzy i policję. W ten sposób dawni zwolennicy idei IV RP sprzeniewierzyli się swojemu programowi budowy silnego państwa. W dodatku najwyraźniej zapomnieli, co mówili, gdy Hanna Gronkiewicz-Waltz i inni politycy PO odwiedzali – także nielegalne – słynne miasteczko pielęgniarek.
Rolą prezydenta i każdej opozycji jest patrzeć władzy na ręce. Ale też rozsądna opozycja powinna się zastanowić, czy opłaci się jej osłabiać państwo. Bo kiedyś sama może jeszcze dojść do władzy.
