Podobno "pozwolił sobie zredukować kobiety do ich biologicznych, rozrodczych funkcji i nagradzać je biedą, gdy będą pokornie je spełniały: dużo rodzisz, mało pracujesz i masz tak niewielką emeryturę (lub żadnej), że liczysz wyłącznie na zarobki, wierność i zdrowie własnego męża".
Problem w komunikacji damsko[pauza]męskiej, jak się okazuje, dotyczy nie tylko opuszczania deski klozetowej. Spróbuję więc wyjaśnić (tylko proszę o doczytanie do końca, a nie komentowanie sprawy samej deski), że pomysł wicepremiera Pawlaka jest najbardziej profeministycznym pomysłem na system emerytalny, jaki sobie można wyobrazić.
W systemie zaproponowanym przez Pawlaka (a tak dokładnie to już dawno temu przez Krzysztofa Dzierżawskiego) kobieta może, choć nie musi, przejść na wcześniejszą emeryturę z tego powodu, że urodziła dzieci. To przywilej, a nie obowiązek. Jak z niego skorzysta, to wysokość jej emerytury się nie zmniejszy. Ale widocznie propaganda OFE odcisnęła już tak silne piętno, że nie sposób się wyrwać z okowów myślenia o emeryturach kapitałowych.
Alternatywą dla pomysłu Waldemara Pawlaka jest zrównanie wynagrodzeń kobiet i mężczyzn – żeby mogli płacić takie same składki i dzięki temu mieć takie same emerytury. Można oczywiście zrównać wynagrodzenia pana prezesa OFE i pani prezes OFE. Ale jak zrównać wynagrodzenia pani prezes OFE i jej asystenta?
A nawet jak się to uda zrobić, to i tak pozostanie drugi problem. Kobiety żyją dłużej – podobno dlatego, że nie mają żon. Asystent pani prezes OFE będzie mógł mieć wyższą emeryturę z kapitału, który został im obojgu odebrany pod przymusem i odprowadzony do OFE – bo na krócej będzie musiał mu starczyć. Alternatywą jest ... zrównanie długości życia pani prezes OFE i jej asystenta. Ale jako że wydłużyć życia asystenta się nie da, to...
