W kwietniu 2014 roku Prezes Sądu Rejonowego ogłosił listę kandydatów dopuszczonych do konkursu na stanowisko referendarza sądowego. Wśród zakwalifikowanych osób nie znalazł się Ł.P., mimo, iż złożył wszystkie niezbędne dokumenty oraz w jego przekonaniu spełniał wszystkie wymogi formalne.
Mężczyzna wezwał, więc Prezesa SR do usunięcia naruszenia prawa. Prezes odpowiedział, że w jego opinii Ł.P. nie spełnia wymogów z art. 149 par. 1 pkt 5 Prawa o ustroju sądów powszechnych, ponieważ nie ukończył on aplikacji ogólnej prowadzonej przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, jak też nie zdał egzaminu sędziowskiego, prokuratorskiego, notarialnego, adwokackiego lub radcowskiego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kandydat na referendarza wskazał, iż odbył aplikację referendarską i złożył egzamin referendarski. Wyjaśnił, że spełnia warunek określony w art. 149 par. 1 pkt 5, bowiem zastosowanie ma do niego przepis przejściowy art. 66 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.
Prezes sądu nie zmienił jednak swojego stanowiska. Jak bowiem podniósł, osoba, która ukończyła aplikację referendarską spełniała wymóg do pracy na stanowisku referendarza sądowego do kolejnej zmiany treści art. 149 par. 1 pkt 5, tj. do 27 marca 2012 roku. Natomiast od 28 marca 2012 r. przepis ten uzyskał nowe brzmienie, a ustawa nowelizująca nie zawiera przepisu przejściowego, który uznawałby wcześniejsze odbycie aplikacji referendarskiej i złożenie egzaminu referendarskiego za równoważne ze spełnieniem warunku odbycia aplikacji ogólnej, czy też zdania jednego z egzaminów zawodowych, tak jak stanowił o tym art. 66 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt III SA/Lu 617/14) nie zaakceptował tego stanowiska Prezesa Sądu Rejonowego, uznając, że odmowa zastosowania w przypadku Ł.P. art. 66 ust. 1 była nieuzasadniona.