Poznanie fenomenu Thomasa Bernharda na scenach polskich zawdzięczamy przede wszystkim Erwinowi Axerowi i Krystianowi Lupie. Ich inscenizacje oddawały całą głębię i złożoność utworów austriackiego pisarza.
W „Komediancie” jest nie tylko wiele ironii, ale też goryczy. Główny bohater, wędrowny aktor Bruscon, przesiąknięty manią wielkości podróżuje po kraju z własną sztuką „Koło historii”. Występuje w niej jako Juliusz Cezar, Napoleon, Churchill, Einstein, Hitler. W artystycznym przedsięwzięciu towarzyszą mu dzieci i żona, grający epizody. Ta wędrowna trupa ubezwłasnowolniona przez Bruscona despotę trafia do prowincjonalnego miasteczka Utz-bach. Tam ma zagrać w przydrożnej gospodzie. Bruscon nie kryje oburzenia, że takiemu „geniuszowi” jak on przyszło występować w równie skandalicznych warunkach.
Bernhard wygłasza wiele cierpkich prawd na temat roli teatru, misji aktora. Zderza świat jego wyobrażeń z oczekiwaniami tzw. przeciętnego widza. Co ciekawe, on, miłośnik i znawca teatru, nie opowiada się po żadnej ze stron. Czytając „Komedianta”, nie mamy wątpliwości, że tytułowy bohater jest po prostu kabotynem.
Waldemar Śmigasiewicz spłycił utwór, ograniczając go do wymiaru komediowego. W takiej też jednoznacznej formie przedstawili swe postacie aktorzy.
Najbardziej widać to w przypadku Kazimierza Kaczora, który ostatnio w Powszechnym ma przecież kilka bardzo udanych ról. Niestety, oglądając Bruscona, nie ma się wątpliwości, że ta postać to typowy prowincjonalny chałturszczyk, grafoman i nieudacznik. Wspomnienia o jego kreacjach wywołać mogą jedynie śmiech. Bardzo groteskowo nakreślone są też role dzieci. Grane przez Annę Moskal i Michała Napiątka są jeszcze mniej zdolne niż ich sceniczny ojciec.
