Zgodziła się na to [b]Izba Skarbowa w Warszawie (interpretacja z 29 lipca 2009 r., IPPB4-415-369/09-2/PJ)[/b].
Z pytaniem wystąpiła podatniczka, która w 2006 r. uległa poważnemu wypadkowi. Od tej pory stale korzystała z rehabilitacji (na jej potrzeby wykorzystywała samochód osobowy). W 2009 r. otrzymała orzeczenie o niepełnosprawności z zaznaczeniem, że niepełnosprawność istnieje od października 2006 r. Zapytała więc fiskusa, czy może skorzystać za lata 2006 – 2008 z ulgi z tytułu używania samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.
Izba zgodziła się na to. Odpowiadając na pytanie podatniczki, przypomniała, że wydatkami na cele rehabilitacyjne są wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do
I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł.
Wydatki podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
