Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę podatniczki, która spierała się z fiskusem o tzw. ulgę mieszkaniową w PIT.

Z wniosku o interpretację wynikało, że kobieta jest w trakcie postępowania o podział majątku wspólnego. W jego wyniku nabędzie na wyłączną własność mieszkania ze spłatą na rzecz byłego męża. Kobieta tłumaczyła, że mieszkanie, w którym nadal mieszka z dwójką dzieci, nabyła z mężem w trakcie małżeństwa. Z chwilą orzeczenia rozwodu wspólność majątkowa małżeńska ustała, a powstała współwłasność. Każdy z byłych małżonków posiada obecnie po połowie we wspólnym mieszkaniu. Celem zniesienia współwłasności ustaliła z byłym mężem, że odkupi od niego jego udział w mieszkaniu za zapłatą ceny ustalonej przez sąd. Pieniądze na to nabycie pozyska ze sprzedaży innego lokum, które w 2019 r. w połowie dostała od babci, a w połowie od mamy tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności w 2021 r.

Czytaj więcej

Przemysław Wojtasik: Fiskus zachęca do ślubów i prokreacji

Kobieta uważała, że choć zamierza odpłatnie zbyć tę nieruchomość przed upływem pięciu lat od końca roku nabycia, to nie będzie musiała rozliczać się z fiskusem. Pieniądze ze sprzedaży w odpowiednim czasie przeznaczy bowiem na własne cele mieszkaniowe, czyli skorzysta ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Fiskus takiej możliwości nie widział. Jego zdaniem za wydatek na własny cel mieszkaniowy, m.in. nabycie mieszkania, nie można bowiem uznać spłaty byłego małżonka w związku z podziałem majątku w zamian za udział we własności lokum, które znajdowało się uprzednio we wspólności małżeńskiej. Spłata ta nie jest wydatkiem na nabycie nieruchomości.

Kobieta zaskarżyła interpretację i wygrała. Krakowski WSA nie miał wątpliwości, że spłacając byłego męża, doprowadzi do skutku, od którego zależy zwolnienie, tj. przeznaczy na własny cel mieszkaniowy środki ze sprzedaży innego lokum. W jego ocenie wykładnia fiskusa prowadzi do paradoksu i abstrahuje od społecznej funkcji ulgi mieszkaniowej. Wyrok nie jest prawomocny.

Sygnatura akt: I SA/Kr 1408/21