Reklama

Niemyte dusze rock’n’rolla

Na pierwszych koncertach bracia Young wymieniali się gitarami.

Publikacja: 12.06.2015 01:09

Wojciech Chmielewski

Wojciech Chmielewski

Foto: Fotorzepa/Robert Gardziński

To Malcolm, jak na ironię lepszy technicznie z tej dwójki, położył temu kres, oznajmiając, że od tej pory to on pozostanie przy solidnym odmierzaniu akordów rytmicznych, a Angus może sobie grać szybkie jak błyskawica wstawki i swobodnie wycinać solówki. „Malcolm powiedział: Ty to rób – to mi przeszkadza w piciu" – żartobliwie wspominał potem Angus. Znowu do nas przyjadą! 25 lipca na Stadionie Narodowym zagra jeden z najlepszych zespół rockowych świata. Niestety, w składzie AC/DC zabraknie właśnie Malcolma Younga, który już od jakiegoś czasu cierpi na demencję i przebywa w ośrodku opieki, nie pamięta, kto go odwiedza, a najgorsze jest to, że zapomniał, jak się gra riffy. To one wprowadziły obu braci i ich zespół do panteonu rock'n'rolla.

Przed koncertem w Polsce – a być może to już ostatnie takie tournée po Europie – warto niespiesznie kartkować biografię zespołu pióra Micka Walla i, koncentrując się na Malcolmie Youngu, mózgu kapeli, czasem natrafić na perły w rodzaju: „Nie błądźcie samotnie po zagubionych autostradach rocka. I ponad wszystko nie zgubcie się we własnej d...". Malcolm to jeden z wielkich w muzyce, facet, który dawał w ryja każdemu, kto stanął na jego drodze. Nawet Angusowi, młodszemu bratu, bo bracia różnice w podejściu do muzyki często wyjaśniali sobie za pomocą pięści. Zaiste polskie, sarmackie dusze, choć to Szkoci z Australii. Malcolm, dziękujemy za cztery dekady czadu, emocji i muzyki. Dużo zdrowia, kochany człowieku!

4 zł tygodniowo przez rok !

Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.

Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.

Kliknij i poznaj szczegóły oferty

Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
Reklama
Reklama
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
Reklama