Używam chwytu „dziadek z Wehrmachtu” w związku z biografią Konrada Swinarskiego, jednego z najwybitniejszych polskich i europejskich powojennych reżyserów teatralnych XX w. nie tylko dlatego, by zwrócić uwagę na teatralny temat tych, którzy sztuką raczej się nie interesują, przez co nie sięgnęliby po wybitną książkę Beaty Guczalskiej „Konrad Swinarski. Biografia ukryta” (Wydawnictwo Literackie, 2024).

Chodzi również o zobrazowanie tego, jak kwestia wojennych uwikłań rodziny i bliskich kładzie się cieniem na potomkach, którzy – jako dzieci bądź osoby, które jeszcze nie pojawiły się na świecie – nie mogli mieć absolutnie żadnego wpływu na sytuację, z jaką byli i są kojarzoni.