Maciej Żurawski przegrał z TP SA

Sąd I instancji uwzględnił co do istoty żądania Żurawskiego. Jednakże sąd II instancji zmienił ten wyrok i w całości je oddalił. Przyczyną tak rozbieżnych werdyktów było przyjęcie odmiennej interpretacji art. 33 ust. 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=B06A32C6AD25BE2CE12D9E607C808AD4?id=178807]ustawy z 2005 r. o sporcie kwalifikowanym[/link], na który powoływały się PZPN i TP SA.

W ust. 1 tego artykułu zapisano, że członek kadry narodowej udostępnia, na zasadach wyłączności, swój wizerunek w stroju reprezentacji związkowi sportowemu, który jest uprawniony do wykorzystania tego wizerunku do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez regulaminy związku lub międzynarodowej organizacji działającej w danej dziedzinie sportu. Jednakże w ust. 2 art. 33 znajduje się następujący zapis: zawodnik przed kwalifikacją do kadry narodowej wyraża zgodę na rozpowszechnianie swego wizerunku w stroju reprezentacji kraju w rozumieniu art. 81 ust. 1 prawa autorskiego.

Sąd I instancji uznał, że z ust. 2 art. 33 płynie nakaz uzyskania odrębnej zgody zawodnika. Sąd II instancji przejął, że taką zgodą jest samo zgłoszenie się do reprezentacji.

SN potwierdził słuszność interpretacji przyjętej w II instancji. Skarga kasacyjna Żurawskiego została oddalona. Sędzia Jan Górowski zaznaczył m. in., że skoro zawodnik zgłasza się do kadry, to tym samym godzi się na ograniczenie swego prawa do wizerunku w zakresie wynikającym z art. 33 ust. 1, a więc w stroju reprezentacji kraju. Poza tym zachowuje do swego wizerunku pełne prawo.

SN odniósł się też do zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu niezgodności art. 33 ust. 2 z konstytucją. Sędzia stwierdził, że ocena tego należy do Trybunału Konstytucyjnego. SN może wystąpić o rozstrzygnięcie do TK. Jednakże wątpliwości w tym zakresie nie są aż tak znaczne, by uzasadniały wniosek do TK.