[b]To wniosek z prawomocnie zakończonej sprawy o ochronę dóbr osobistych, jaką PKO Bankowi Polskiemu wytoczył jego były wiceprezes Jarosław Myjak (VI ACa 450/08)[/b]. Bank musi go przeprosić za podniesienie na posiedzeniu rady nadzorczej (30 listopada 2006 r.) kwestii jego tajnej współpracy z organami bezpieczeństwa PRL, na co nie ma dowodów.
Już po kilku dniach pracy w tym banku wymuszano na nim rezygnację. Został członkiem zarządu z konkursu, w przeciwieństwie do innych członków władz. Z tym faktem wiąże swego rodzaju nagonkę na siebie.
Przodował w niej ówczesny przewodniczący rady nadzorczej banku. Jako powód wskazywał zaś rzekomo istniejące materiały podające w wątpliwość jego oświadczenie lustracyjne.
W końcu Jarosław Myjak złożył rezygnację. Sprawa stała się publiczna, bo zarząd banku jako przyczynę rezygnacji podał w komunikacie, że jego oświadczenie lustracyjne budzi wątpliwości. – Nie pomogły moje wyjaśnienia i zaświadczenie, „że jako adwokat byłem prawidłowo zlustrowany za czasów rzecznika interesu publicznego Bogusława Nizieńskiego” – mówił w sądzie Myjak.
Pełnomocnik banku tłumaczył, że wobec powoda podniesiono jedynie wątpliwości (lustracyjne) na postawie tajnych akt. Poza tym wysunęła je konkretna osoba – przewodniczący rady nadzorczej. To on powinien ewentualnie być pozwany, a nie bank.
– [b]Gdyby przewodniczący rady nadzorczej zaprosił powoda na kawę i tam podzielił się wątpliwościami, to można by rozważać pozwanie jego. Działał on jednak na posiedzeniu rady nadzorczej, w siedzibie banku i w jego imieniu[/b] – replikował adwokat Piotr Kruszyński, jego pełnomocnik. Sąd apelacyjny podzielił to stanowisko.
– Prawo zna odpowiedzialność osoby prawnej za naruszenie dóbr osobistych, gdy dopuszczają się tego działające w jej imieniu organy – powiedziała sędzia Agata Zając. – Nie ma zaś wątpliwości, że stawianie choćby tylko wątpliwości lustracyjnych może naruszać dobre imię menedżera.
Dlatego PKO BP musi go przeprosić. Wyrok jest prawomocny, ale służy skarga kasacyjna.
