Przestępców należy ścigać i karać, bez względu na to, czy ten, kto popełnił przestępstwo, jest pospolitym bandziorem, czy skorumpowanym sędzią. Wszyscy jesteśmy równi wobec prawa.
Obowiązkiem zakładu karnego jest jednak dbać o bezpieczeństwo osadzonych, szczególnie wtedy, kiedy można się spodziewać, że może im coś grozić.
W przypadku Krzysztofa S. takie zagrożenie było i to bardzo realne. Nie trzeba mieć zbyt dużej wyobraźni, aby się domyślić, jak inni współwięźniowie traktują byłych policjantów czy sędziów, którzy, wchodząc w kolizję z prawem, trafili do kryminału.
Sam osadzony zresztą obawiał się tego, prosząc o monitorowaną celę. Nic to nie dało. Na spacerniaku stracił zęby. W całej sprawie bulwersuje dodatkowo to, że Krzysztof S. był traktowany przez władze placówki jak więzień niebezpieczny. Tacy poddawani są specjalnym rygorom bezpieczeństwa, m.in. szczegółowym rewizjom nago po każdym opuszczeniu celi. Mimo że nie posiadał statusu „N" (niebezpiecznego więźnia), i tak stosowano wobec niego upokarzające procedury.
W tym wszystkim można dopatrywać się jakiejś niezdrowej, zwierzęcej chęci odwetu, czy wręcz świadomego działania. Co w sytuacji ostrego konfliktu między władzą sądowniczą a polityczną odpowiedzialną za więziennictwo nabiera szczególnej wymowy.
