Orzeczenie zapadło na kanwie sprawy niemieckiego turysty. Mieszkaniec Norymbergi wykupił zagraniczną wycieczkę w biurze podróży z Monachium. Uznał jednak, że nie został wystarczająco poinformowany o warunkach wjazdu i niezbędnych wizach. Dlatego wniósł do sądu rejonowego w Norymberdze pozew przeciwko organizatorowi, domagając się zapłaty odszkodowania.
Firma w odpowiedzi na pozew podniosła zarzut braku właściwości miejscowej tego sądu. Jej zdaniem rozporządzenie Bruksela I bis w sprawie jurysdykcji miałoby nie mieć zastosowania, jeżeli obie strony mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym samym państwie członkowskim. Sąd rejonowy w Norymberdze zwrócił się w tej sprawie do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym.
TSUE odpowiedział, że rozporządzenie Bruksela I bis ma zastosowanie, mimo że konsument i organizator podróży mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem że miejsce docelowe podróży znajduje się za granicą. Ten element zagraniczny wystarczy, aby rozporządzenie miało zastosowanie.
Ponadto w odniesieniu do powództw wytoczonych przez konsumenta przeciwko jego kontrahentowi rozporządzenie to nie ogranicza się do określenia jurysdykcji międzynarodowej. Określa ono również właściwość miejscową w zakresie, w jakim przyznaje ją bezpośrednio sądowi właściwemu terytorialnie dla miejsca zamieszkania konsumenta. - Gwarantuje ono w ten sposób, że konsument, jako strona słabsza, będzie mógł pozwać stronę silniejszą przed łatwo dostępny sąd — podkreślił Trybunał.
Wyrok Trybunału w sprawie C-774/22 | FTI Touristik
