Berlinale: Światowa premiera Sali samobójców Jana Komasy

Jan Komasa, który zwrócił na siebie uwagę jako współtwórca „Ody do radości”, potrafi opowiadać nowoczesnym językiem. W filmie znalazło się 20 minut animacji w stylu mangi i kolejnych 20 minut efektów specjalnych, przygotowanych przez Adama Torczyńskiego. Prace nad „Salą samobójców“ trwały trzy lata, a animacje stanowią jej integralną część. Więcej, są atutem. Bardziej schematycznie wypada część realistyczna, z nieco przerysowanymi postaciami i karykaturalnie pokazanymi stosunkami w nowobogackiej rodzinie.

W jednej z pierwszych recenzji krytyk „Variety” zarzuca Komasie, że stworzył niesympatycznego bohatera, którego los niespecjalnie widza interesuje. Ale to film ważny w polskim krajobrazie. Dotąd kino mówiło o Internecie jako remedium na samotność, „Sala samobójców” pokazuje chorobliwe uzależnienie, prowadzące do zniszczenia bohatera.

– Nie chciałbym tego zjawiska demonizować – mówi reżyser – ale sądzę, że trzeba zwrócić większą uwagę na siłę Internetu, który może burzyć wizerunek ludzi, a dzięki anonimowości uczestników wzmacnia emocje. Na co dzień uczymy się kontrolować reakcje, w Internecie puszczają hamulce, nienawiść staje się sposobem odreagowania codzienności. Wreszcie zdarza się, że wirtualny świat zastępuje realne życie.

Znakomite zakończenie filmu staje się przejmującym krzykiem. Krzykiem jest też film Victorii Mahoney „Yelling to the Sky” – historia nastolatek dorastających w murzyńskiej dzielnicy. Tu nie ma Internetu. Gwałt i przemoc panują w domach, w szkole, na ulicy. To świat, w którym, żeby przetrwać, trzeba wyzbyć się uczuć i skrupułów. Maltretowana przez ojca, wrażliwa dziewczyna zrozumie to bardzo szybko. Będzie handlować narkotykami, pokazywać swoją siłę i arogancję. Dopiero kiedy zrozumie, że zatraciła samą siebie, spróbuje z tego świata uciec.

Komasa i Mahoney mówią to samo: młodość we współczesnym świecie nie jest łatwa. I jakkolwiek banalnie to stwierdzenie brzmi, ich filmy są przekonujące.