Pewnego dnia, zupełnie przypadkiem trafiłem na seans filmu „Szczęśliwy Lazzaro”. To małe arcydzieło Alice Rohrwacher. Początkowo wydaje się, że oglądamy historię z włoskiej prowincji, ale nagle wszystko się zmienia, wykracza poza ramy rzeczywistości i jak za dotknięciem magicznej różdżki opowieść zmienia się w baśń — z bohaterem tak czystym i dobrym, że każde zagrożenie wobec niego wywołuje autentyczny niepokój. Przestajesz jako widz w pewnym momencie myśleć fabularnie, po prostu trzymasz kciuki, żeby wszystko się dobrze skończyło. Przepiękny, bardzo wzruszający film. Wróciłem natchniony. Za drugim razem film zadziałał jeszcze bardziej. Od miesięcy nie widziałem nic ciekawszego.