Nie jest to propozycja dla wielbicieli filmów akcji. Ale "Sezonem na kaczki" Meksykanin Fernando Eimbcke potrafi zainteresować tych, którzy nie boją się w kinie pytań o to, co w życiu ważne, i prób poszukiwania własnej tożsamości.
Zobacz galerię fotosów z filmu
Przed trzema laty zauroczył mnie film tego reżysera "Nad jeziorem Taho". W małym, rozżarzonym słońcem, leniwym meksykańskim miasteczku toczył się dramat samotności. Młody chłopiec w ciągu jednego dnia stawał się dorosłym mężczyzną, musiał się pogodzić ze stratą ojca i nauczyć, czym jest bliskość drugiego człowieka. Wchodzący właśnie do polskich kin "Sezon na kaczki" został nakręcony wcześniej, w 2004 roku. Ten fabularny debiut Eimbckego podobnie jak "Nad jeziorem Taho" jest opowieścią o wchodzeniu w życie.
Dwóch 14-latków samotnie, w mieszkaniu jednego z nich, spędzają razem niedzielę. Piją colę i grają w gry komputerowe. Odwiedza ich dostarczyciel pizzy i dwa lata starsza sąsiadka, która chce upiec urodzinowe ciasto. Tym razem tłem filmu nie jest zagubione na pustyni osiedle, lecz miejskie blokowisko. Ale to właśnie w takim bezosobowym, pozbawionym charakteru miejscu samotność bywa najdotkliwsza.
Każdy ma tu swoje tajemnice. Sprzedawca pizzy nosi w sobie poczucie niespełnienia, młodzi borykają się ze światem, rodziną, z własną seksualnością, nie do końca jeszcze wiedząc, kim są. Nieletni gospodarz przeżywa rozwód rodziców toczący się wśród wzajemnych niechęci i bitew o każdy najdrobniejszy sprzęt. Także o kiczowatą akwarelkę przedstawiającą dzikie kaczki.
