Cywilizacja

Wodne miasto

Wenecja
Fotorzepa, Seweryn Sołtys
Włoscy naukowcy odtworzyli kształt poprzednika Wenecji. Starożytne Altinum było poprzecinane kanałami i otoczone wodą
Leżące na skrzyżowaniu dróg miasto nad laguną kwitło w latach republiki rzymskiej i wczesnego cesarstwa. Wysunięte najbardziej na wschód miasto rzymskie padło ofiarą najazdu Hunów pod wodzą Atylli w roku 452. Po spaleniu i splądrowaniu Altinum mieszkańcy zaczęli je opuszczać, przenosząc się na pobliskie wyspy. To wymuszone przez sytuację osadnictwo dało początek Wenecji, która szczyt swej świetności osiągnęła w średniowieczu.
Zespołowi naukowców przewodził dr Andrea Ninfo z Wydziału Geografii Uniwersytetu w Padwie. W lipcu 2007 roku badacze sporządzili szereg fotografii lotniczych terenu, na którym znajdowało się starożytne miasto. Zdjęcia robione były w świetle widzialnym, jak i w bliskiej podczerwieni. Badaniom sprzyjała susza, jaka w sezonie 2007 nawiedziła tereny wokół laguny. Dzięki niej badacze mogli zidentyfikować kamienie, cegły i inne pozostałości stale leżące dzisiaj pod powierzchnią pól uprawnych. Wyniki tych obserwacji włoscy naukowcy przedstawiają w magazynie "Science".
Altinum, podobnie jak później Wenecja, otoczone było siecią kanałów i rzek. Obraz otoczenia miasta, jaki uzyskali włoscy badacze, zgadza się z opisem starożytnego geografa Strabona z I w. n. e. Według jego relacji miasto otoczone było wodami i położone na skarpie kilkumetrowej wysokości. Szeroki kanał łączący centrum miasta z laguną dzielił je na dwie części. Z obu stron kanału w obrębie murów miejskich mieszkańcy zbudowali dwie bramy, prawdopodobnie z mostami. To – według naukowców – świadczy o tym, jak mieszkańcy przystosowywali się do życia w specyficznym środowisku laguny na długo przedtem, nim ktokolwiek słyszał o Wenecji. – To jedyne duże miasto starożytne w północnej Italii i jedno z niewielu w całej Europie, które nie zostało przykryte przez późniejsze miasta średniowieczne rozwijające się w tym samym miejscu – podkreśla dr Andrea Ninfo. Komputerowy program rekonstrukcji pozwolił na poznanie schematu zabudowy. Modelowanie odtworzyło przebieg murów okalających miasto, rozmieszczenie bram, sieci ulic, placów, obiektów użyteczności publicznej: teatrów, forum, rynków miejskich, świątyń pogańskich i chrześcijańskiej bazyliki. Ekspansja monumentalnych budynków związana jest z okresem największego rozwoju miasta pomiędzy I wiekiem p. n. e. a I wiekiem n. e. Model pozwolił też na odtworzenie obrysów okazałych willi mieszkańców, których bogactwo było słynne na całą Italię. Po porzuceniu miasta przez mieszkańców podnoszące się okresowo wody laguny zalewały jego ruiny. Te powodzie przez wieki naniosły mnóstwo mułu, pod którym ukryte są dzisiaj resztki miasta. – Dane, jakie uzyskaliśmy, świadczą o tym, że Rzymianie potrafili skutecznie przystosowywać się do życia na terenach zalewowych, wiele wieków przed powstaniem miasta Wenecji i jego ekspansją na cały archipelag wysp laguny – podkreśla dr Ninfo. [ramka]Altinum było miastem handlowym, miało też ważne znaczenie strategiczne. Położenie i łagodny klimat przyczyniły się do jego rozwoju. W 131 roku n.e. powstała Via Annia, przechodząca przez miasto trasa handlowa łącząca Atrię i Akwileję. Oktawian August rozpoczął budowę Via Claudia Augusta łączącą Altinum z terenami naddunajskimi.[/ramka]
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL