Skarżący komornik Artur Z. przeprowadził postępowanie egzekucyjne i postanowieniem w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych określił ich wysokość. Następnie sąd rejonowy zmienił postanowienie komornika sądowego, zmniejszając znacząco wysokość tych kosztów. Natomiast zażalenie komornika zostało oddalone przez sąd okręgowy.
Zdaniem komornika, który złożył w tej sprawie skargę do Trybunału Konstytucyjnego, konstrukcja prawna dwóch przepisów jest niezgodna z ustawą zasadniczą. Chodzi o art. 49 ust. 1 zdanie drugie oraz art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 19 ustawy z 24 września 2004 roku o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego.
W ocenie skarżącego konstrukcja kwestionowanych przepisów pozostawia sądom do swobodnego uznania obniżanie wynagrodzenia komornika, co przekłada się w niekorzystny sposób na jego sytuację finansową i uszczupla prawa majątkowe.
Ponadto – zdaniem komornika – kwestionowane przepisy naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego, gdyż brak kryteriów w sposobie obniżania opłaty egzekucyjnej powoduje, że sąd wciela się w rolę ustawodawcy.
W opinii skarżącego wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną powinny być traktowane według jednakowej miary, bez dyskryminowania któregokolwiek z nich. Kwestionowane przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji naruszają zasadę równego traktowania przez władzę publiczną, gdyż uprzywilejowują jedną określoną grupę dłużników.
