Sukces leży w organizacji pracy prokuratury

[i][b]Rozmowa ze Zbigniewem Woźniakiem, zastępcą Naczelnego Prokuratora Wojskowego, kandydatem na prokuratora generalnego: [/b][/i]

[b]Rz: Co skłoniło pana, od 25 lat prokuratora wojskowego, do wypłynięcia na cywilne wody prokuratury?[/b]

[b]Zbigniew Woźniak:[/b] Prokuratura jest instytucją jednolitą. Kontakty z kolegami prokuratorami powszechnymi, zarówno służbowe, jak i prywatne, zawsze prokuratorzy wojskowi mieli i mają. Nie jestem więc wyizolowany. Ponieważ postulowane od lat rozdzielenie urzędu prokuratora generalnego od ministra staje się faktem, biorąc pod uwagę moje doświadczenie zawodowe, postanowiłem stanąć do tych zawodów.

[b]Ile w prokuratorze wojskowym jest żołnierza, a ile prawnika?[/b]

Od początku do końca prawnik z elementami żołnierza. Zajmujemy się takimi samymi sprawami, mamy takie samo wykształcenie, taką samą drogę zawodową jak każdy inny prokurator. Jedyną różnicą jest mundur, który wkładamy podczas wystąpień służbowych.

[b]Sędziowie, którzy ubiegają się o urząd PG, podkreślają: my byliśmy przez lata naszej pracy niezależni, do nas nie dzwonili przełożeni, mówiąc, jakie mamy podjąć decyzje, a jest to możliwe w prokuraturze. Takie obiekcje można mieć w stosunku do prokuratorów wojskowych. Jak pan chce przekonać, że gwarantuje pan niezależność urzędu PG i prokuratury?[/b]

Nie należy mylić niezawisłości sędziowskiej z niezależnością prokuratora. Prokuratura jest zbudowana na zasadzie hierarchicznej. Ustawa o prokuraturze umożliwia przełożonemu wpływ na czynności podwładnego. Czy to jest prokurator wojskowy, czy powszechny – uprawnienia ma identyczne. Nigdy prokurator, dopóki to będzie instytucja hierarchiczna, nie będzie niezawisły. Jednakże ten mechanizm poddawany jest cały czas dyskusji, chodzi o to, aby nadzoru nie mylić z naciskami, aby ten tryb wykorzystywany był w celu eliminowania błędów prokuratorów, a nie w celu osiągnięcia jakichś założonych z góry celów.

[b]Jakie pan przedstawi jeszcze atuty, które pozwolą pokonać innych?[/b]

Należałoby zapytać o to moich podwładnych – w jaki sposób kieruję ich pracą, jak sprawuję swoją funkcję. Myślę, że byłaby to ocena dobra. Pracowałem przez 25 lat bez ulegania jakimkolwiek naciskom.

[b]Prokuratura wojskowa, kiedy żołnierze polscy są na różnych frontach, ma też styczność z innymi systemami, z prokuratorami innych krajów. Czy to jest jakieś dodatkowe doświadczenie?[/b]

Owszem. Chodzi głównie o wojskowe służby ścigania armii sojuszniczych i odpowiedniki prokuratury wojskowej w tych armiach. Ta współpraca bezpośrednia układa się bardzo dobrze. Zawsze jednak własne prawo idzie za siłami zbrojnymi. Żadne państwo nie zrzeka się jurysdykcji wobec swoich żołnierzy nawet na obcym terytorium.