Po przystąpieniu do Unii Europejskiej nowych państw członkowskich Finlandia wprowadziła dwuletni okres przejściowy w swobodnym przepływie siły roboczej. Od 1 maja 2006 r. obywatele Polski mogą już zatem pracować w tym kraju bez żadnych formalnych ograniczeń.
Przeważnie przyjeżdżają do Finlandii do prac w rolnictwie, np. na plantacjach warzyw i owoców, przy zbiorach runa leśnego, na farmach zwierząt futerkowych. Ale pojawiają się też: informatycy, kierowcy, budowlańcy, lekarze i pielęgniarki, farmaceuci. Część osób zakłada także własne firmy, np. w branży handlowej.
Jeśli obcokrajowiec zamierza przebywać w Finlandii do trzech miesięcy, nie musi dopełniać żadnych formalności rejestracyjnych. Jeżeli jednak planuje zostać dłużej, a jeszcze nie ma pracy, potrzebne jest mu zezwolenie na pobyt. Uzyskuje się je w komisariacie policji właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy. Zgoda na pobyt może być czasowa lub stała (po dwuletnim pobycie czasowym).
Osoby, które przyjeżdżając do Finlandii, już wiedzą, gdzie będą pracować, muszą w ciągu 14 dni zarejestrować się w urzędzie podatkowym oraz w lokalnym biurze zatrudnienia. Nie jest wówczas konieczne zgłoszenie pobytu na lokalnym posterunku policji.
Umowy o pracę zawierane są w formie pisemnej lub ustnej, ale preferowana jest ta pierwsza. Mogą być czasowe albo bezterminowe. Powinny zawierać takie dane, jak: okres trwania zatrudnienia, czas pracy, prawo do urlopu, okres wypowiedzenia. Szczegóły zależą tu od ustaleń między pracownikiem a pracodawcą. Ten ostatni punkt jest uzależniony od długości stażu. Jeśli jest nie dłuższy niż rok, okres wypowiedzenia umowy przez pracodawcę wynosi miesiąc, przy zatrudnieniu od roku do pięciu lat – dwa miesiące, od pięciu do dziewięciu lat – trzy miesiące, od dziewięciu do 12 lat – cztery miesiące, od 12 do 15 lat – pięć miesięcy, ponad 15 lat – pół roku.
