Problem pojawił się, gdy pilot nie dostał zgody na lądowanie w Halim. Specjaliści twierdzą, iż mogła nastąpić przerwa w łączności lub kontroler ruchu był zajęty inną rozmową. Jabłoncew postanowił więc lecieć po kręgu na wysokości 6 tys. stóp. Tyle że z kręgu tego wyszedł nie w kierunku Halim, a ku górze Salak.

Samolot wyposażony był w najnowocześniejsze urządzenia, które powinny uprzedzić o zbliżaniu się ku górze. Ale w komputerze pokładowym była informacja, że superjet będzie lecieć wyłącznie nad równiną. Tak czy inaczej, rosyjscy eksperci dowodzą, że można mówić o braku porozumienia między załogą i naziemnymi kontrolerami lotu.

Inaczej niż Smoleńsk

– Można zaobserwować tendencje do winienia załóg rozbitych samolotów, bo odium nie spada na żywych. W przypadku katastrofy w Indonezji sytuacja była szczególna: całkiem nowy samolot, piloci latali na nim niewiele, zabrakło zaledwie kilku czy kilkunastu metrów, by do zderzenia z ziemią nie doszło. Tu jednak wina pilotów była – powiedział „Rz" znany rosyjski publicysta Dmitrij Babicz.

Jego zdaniem mimo narzucających się podobieństw trudno porównywać wyniki śledztwa w sprawie katastrofy polskiego prezydenckiego tupolewa w Smoleńsku i rosyjskiego superjeta w Indonezji. Choć w obu przypadkach miejscowe komisje badające wypadek złożyły winę na pilotów, oczyszczając służby naziemne.

– W przypadku Smoleńska załoga mimo trudnych warunków pogodowych chciała koniecznie wylądować, a kontrolerzy nie chcieli odmówić zgody na lądowanie. Obie strony uznały, że „jakoś to będzie", i strasznie się pomyliły. W Indonezji nie było żadnych nerwowych dialogów między załogą i kontrolerami, po prostu w pewnym momencie samolot zniknął z ekranów radarów – dodaje Babicz.

Raport latem

Strona rosyjska na razie nie przedstawiła swoich ocen przebiegu wydarzeń. Raport ma być gotów „pod koniec lata". Eksperci i ratownicy rosyjscy – a było ich co najmniej kilkudziesięciu – pracowali wspólnie z Indonezyjczykami, poszukując zarówno szczątków członków załogi i pasażerów, jak i czarnych skrzynek. Skrzynki udało się odnaleźć w drugiej połowie maja, a odczytane zostały wkrótce potem. Rosyjskie media alarmowały, że Indonezyjczycy nie chcieli ich oddać Moskwie.