Był artystyczną i towarzyską osobistością polskiego teatru. O takich postaciach zwykło się mówić, że „wie o teatrze wszystko”, zwłaszcza o jego kulisach.
Zanim dostał się do szkoły teatralnej, przez dwa lata studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1961 roku ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, a w 1968 roku Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie.
Jako aktor zaczynał w 1961 r. Starym w Krakowie, gdzie zagrał w „Skandalu w Hellbergu” Jerzego Broszkiewicza w reżyserii Jerzego Kreczmara. To był czas, kiedy Jerzy Grotowski, przyszły reformator światowego teatru, zrezygnował w pracy w Starym i założył w Opolu Teatr 13 Rzędów.
Czytaj więcej
Premiera „Snu nocy letniej” w Teatrze Telewizji jest światełkiem w tunelu. W odróżnieniu od niedawnych realizacji klasyki spektakl ma wreszcie wiel...
Prus zagrał tam w „Akropolis” wg Wyspiańskiego w reżyserii Jerzego Grotowskiego i Józefa Szajny (1962) oraz w polskiej prapremierze „Tragicznych dziejów Doktora Fausta” Christophera Marlowe'a.
Jako reżyser terminował przy słynnej „Nie-Boskiej komedii” Krasińskiego w inscenizacji Konrada Swinarskiego w Starym Teatrze w Krakowie (1965).
- Grotowski przekonał mnie, że aktor jest w teatrze najbardziej nośnym elementem, a Swinarski w sposób najpełniejszy realizował moje wyobrażenia o człowieku w sztuce – mówił w jednym z wywiadów.
Czytaj więcej
1 i 2 kwietnia na koniec XXIX Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych odbędą się pokazy „Rodzeństwa” Krystiana Lupy i premier...
Swoją drogę reżyserską rozpoczął „Pierwszym dniem wolności” w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie-Słupsku (1968), był tam kierownikiem artystycznym.
Po pierwszych spektaklach wraz z Helmutem Kajzarem i Jerzym Grzegorzewskim został zaliczony przez ówczesnego redaktora naczelnego miesięcznika "Teatr" Jerzego Koeniga do pokolenia "młodych zdolnych".
Do jego kanonu zalicza się „Edwarda II” Christophera Marlowe'a (1969) i „Jana Macieja Karola Wścieklicę”. Stanisława Ignacego Witkiewicza (1969).
W latach 70. pracował w warszawskim Ateneum i Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, gdzie sukcesami „Wyzwolenia” i „Szewców” współtworzył sukces dyrekcji Izabelli Cywińskiej.
Jego specjalizacją stały się interpretacje Witkacego oraz przenikliwe reżyserskie skróty.
Czytaj więcej
Switłana Oleszko, ukraińska reżyserka, dyrektorka teatru „Arabesky” w Charkowie, przygotowała w tym roku Orędzie Polskiego Ośrodka Międzynarodowego...
"Mnie interesuje klasyka nade wszystko i dlatego w niej siedzę" - mówił. I dodawał - "Dla mnie podstawą zawsze pozostanie dramat. I aktor. Przywiązuję szaloną wagę do możliwości aktora"
W latach 90. współpracował z Teatrem Dramatycznym w Warszawie, a był tam też dyrektorem artystycznym, z warszawskim Teatrem Polskim – zrealizował „Ryszarda III (1993) i „Stracone zachody miłości” (1994), za które otrzymał Złotego Yorricka na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku, a także z Narodowym, gdzie można oglądać jego „Letników”.
