Dyrektywa 2001/42/WE wymaga oceny wpływu na środowisko planów i programów, których wpływ potencjalnie może być znaczący. Zgodnie z art. 2 dyrektywy ma ona zastosowanie do planów i programów, których przyjęcie jest wymagane przez krajowe przepisy, a także do ich modyfikacji.
Spór między stowarzyszeniami a stołecznym regionem Brukseli przed sądem konstytucyjnym w Belgii dotyczył rozporządzenia zmieniającego brukselski kodeks zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem stowarzyszeń jest ono niezgodne z unijną dyrektywą, bo nie przewiduje sporządzenia sprawozdania dotyczącego środowiska w razie całkowitego lub częściowego uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących pojęcie „modyfikacji" obejmuje także uchylenie tych planów. Ponadto przez pojęcie „plany i programy" w dyrektywie należy rozumieć wszystkie przewidziane w krajowych przepisach, a nie tylko te, których przyjęcie jest obligatoryjny.
Sąd krajowy zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy pojęcie „plany i programy" w rozumieniu dyrektywy obejmuje uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy słowo „wymagane" należy rozumieć jako wyłączające z zakresu dyrektywy te plany, które są wprawdzie przewidziane przez przepisy krajowe, ale które nie są obowiązkowe.
W ocenie Trybunału nie można z zakresu zastosowania dyrektywy wyłączyć planów i programów, w szczególności dotyczących zagospodarowania przestrzennego, tylko z tego powodu, że ich przyjęcie w krajowych przepisach nie ma charakteru obowiązkowego. Mając na uwadze cel dyrektywy, tj. zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska, procedura uchylenia w części lub w całości planu zagospodarowania przestrzennego jest objęta zakresem stosowania dyrektywy i podlega ocenie wpływu na środowisko.
Czytaj także w serwisie:
