Te minimalne warunki określa nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową (DzU nr 249, poz. 1851). Przepisy wejdą w życie 15 stycznia.
Tak więc powietrze musi być w niej wolne od zanieczyszczeń przekraczających dopuszczalne stężenia dla obszarów poza aglomeracjami liczącymi ponad 250 tys. mieszkańców, ustalane na podstawie przepisów o ochronie środowiska. Nie mogą być w nich też przekroczone dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych.
Na terenie gminy, w której leży miejscowość, powinien występować choćby jeden element istotny dla wypoczynku – przyrodniczy lub krajobrazowy. Te pierwsze to według rozporządzenia lasy i użytki rolne zajmujące ponad 80 proc. powierzchni gminy, wody – morskie i śródlądowe, wody w kąpieliskach, urozmaicona rzeźba terenu – wyżyny, góry. Do walorów krajobrazowych zalicza się nie tylko np. skałki, wąwozy, przełomy rzek, wodospady, jaskinie, groty, parki narodowe, ale także m.in. zabytki architektury i budownictwa, skanseny, muzea, miejsca martyrologii, a nawet imprezy kulturalne.
Szanse na wprowadzenie opłaty miejscowej dostaną tylko miejscowości, które oprócz walorów przyrodniczych lub krajobrazowych dysponują też bazą noclegową w takich obiektach jak hotele, pensjonaty, motele, kempingi, domy wycieczkowe, schroniska i schroniska młodzieżowe, pola namiotowe.
Dzienne stawki opłaty miejscowej ustalają rady gmin. W 2008 r. nie mogą one być wyższe niż:
