Zostało z niego niewiele. Wraz z upływem czasu Europejczycy uświadomili sobie, że dążenie do pokoju za wszelką cenę do niczego nie prowadzi. Nie oznacza to oczywiście, że triumfują nastroje nacjonalistyczne czy militarystyczne. Zwyciężyła po prostu świadomość tego, że silna armia oraz odpowiednia polityka historyczna są niezbędne w dzisiejszym brutalnym świecie.

Jak to się ma do unijnej poprawności politycznej?

Inteligencja europejska doszła w końcu do wniosku, że reguły poprawności uniemożliwiają rozwiązywanie wielu problemów, a wręcz tworzą nowe. Powszechne jest dziś przekonanie, że „jeśli nie zawalczymy o swoje, to inni zawalczą o nasze”. Pielęgnowanie tożsamości narodowej jest postrzegane jako niezbędny warunek siły państwa. Dlatego w wyborach zwyciężają politycy o wizerunku silnych przywódców, tacy jak Sarkozy czy Berlusconi.

Nastroje patriotyczne wykorzystują też Rosjanie. Putin i Miedwiediew fotografowali się z rannymi żołnierzami...

Służy to jedynie wzmacnianiu poczucia tożsamości i godności Rosjan. Robiąc dziś zimnowojenną propagandę, bo tak to trzeba określić, Rosja nie ma szans na dotarcie do europejskiej inteligencji, dawniej bardzo prorosyjskiej. Woli ona czytać blogi doświadczanych przez wojnę Gruzinów, niż oglądać toporne przekazy rosyjskiej telewizji.