Zełenski został poinformowany o aresztowaniu przez szefa MSW Ihora Kłymenkę i szefa SBU Wasyla Maliuka. „Trwają niezbędne czynności śledcze” – podkreślił ukraiński prezydent.
Czytaj więcej
We Lwowie zamordowano Andrija Parubija. Zastrzelił go, według dostępnej wiedzy, morderca podszywający się pod dostawcę jedzenia. Fałszywy kurier od...
Szef MSW Ukrainy o zabójstwie Andrija Parubija: Sprawca dobrze się przygotował
Prezydent Ukrainy dodał, że polecił przekazywać wszystkie dostępne informacje związane ze śledztwem w sprawie zabójstwa Parubija opinii publicznej.
Zełenski wyraził wdzięczność funkcjonariuszom organów ścigania za ich „szybką i skoordynowaną pracę”. Ukraiński prezydent dodał, że „wszystkie okoliczności tego straszliwego morderstwa muszą być wyjaśnione”.
Tymczasem Kłymenko poinformował, że podejrzany o zastrzelenie Parubija we Lwowie został zatrzymany w niedzielę wieczorem w obwodzie chmielnickim. – Na razie nie będzie wielu szczegółów. Mogę tylko powiedzieć, że zbrodnia była dokładnie przygotowana: przeanalizowano trasę, po której poruszała się ofiara (...), (sprawca) przemyślał plan ucieczki – stwierdził.
Kłymenko podkreślił przy tym, że ukraińska policja i oficerowie SBU wykazali się „najwyższym poziomem profesjonalizmu” i już 24 godziny po zabójstwie byli na „bezpośrednim tropie sprawcy”, którego zatrzymali 36 godzin po zastrzeleniu Parubija we Lwowie.
Nieco później Zełenski podał, że podejrzany złożył już pierwsze zeznania – o czym poinformował go ukraiński prokurator generalny.
Komendant ukraińskiej policji Iwan Wyhowski poinformował, że zabójstwo Parubija „nie było przypadkowe” i że w zbrodni udział mieli Rosjanie.
Parubij zginął we Lwowie w sobotę, około południa. Sprawca, który był ubrany w strój kuriera Glovo, poruszał się na rowerze elektrycznym. W stronę byłego przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy miał oddać osiem strzałów. Parubij zmarł na miejscu w wyniku odniesionych obrażeń.
Zabójstwo we Lwowie: Kim był Andrij Parubij?
Urodzony w 1971 roku Parubij jako nastolatek zaangażował się w działalność opozycyjną wobec władz ZSRR. W 1991 roku, po rozpadzie Związku Radzieckiego, wszedł w skład rady regionalnej obwodu lwowskiego i stworzył Socjal-Narodową Partię Ukrainy (późniejsze Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda”).
W latach 1994-1998 był radnym miejskim we Lwowie. W tym czasie kierował też paramilitarną grupą związaną z założoną przez siebie partią. W 2004 roku drogi jego i tego środowiska rozeszły się.
W 2004 roku brał udział w tzw. Pomarańczowej Rewolucji. W 2005 roku stanął na czele Związku Ludowego „Ukraińcy!”. W 2006 roku wszedł do rady obwodu lwowskiego. Z kolei w 2007 roku zdobył mandat parlamentarzysty, startując z listy Naszej Ukrainy-Ludowej Samoobrony. W 2012 roku ponownie zdobył mandat parlamentarzysty – tym razem, startując z list Batkiwszczyny.
W latach 2013-2014 był jednym z liderów antyrządowych protestów na Majdanie – był tzw. komendantem Euromajdanu i koordynatorem Samoobrony Majdanu, czyli formacji zapewniającej ochronę demonstrantów i bezpieczeństwo w ogarniętym protestami Kijowie. Po ucieczce z Ukrainy prezydenta Wiktora Janukowycza został sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy. Po wystąpieniu z Batkiwszczyny był jednym z założycieli Frontu Ludowego.
14 kwietnia 2016 został przewodniczącym parlamentu. W wyborach z 2019 roku został ponownie parlamentarzystą – tym razem, startując z listy ugrupowania Europejska Solidarność.
