Rzecznicy chcą poprawić medialny obraz Temidy

Tak wynika z ankiety wśród rzeczników sądów i prokuratur, którą zaprezentował sędzia Waldemar Żurek, rzecznik prasowy krakowskiego Sądu Okręgowego, podczas szkolenia dla rzeczników. W zeszłym tygodniu prowadziła je w Krakowie Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury.

[srodtytul]Raczkująca służba[/srodtytul]

Dwie trzecie rzeczników nie uczestniczy w sprawie, którą interesują się media, prawie połowa nie przygotowywała na piśmie komunikatu prasowego, by wręczyć go przed lub po rozprawie (dobry przykład daje Trybunał Konstytucyjny).

Z kolei na pytanie, czy praca rzeczników powinna być koordynowana przez jakieś centralne biuro prasowe (na wzór policyjnego) usytuowane w Ministerstwie Sprawiedliwości lub Krajowej Radzie Sądownictwa (Krajowej Radzie Prokuratorów), trzy czwarte respondentów odpowiedziało, że nie.

Mimo wyraźnego ubóstwa zwłaszcza sądowej służby prasowej są w niej ogromne dysproporcje, np. w Krakowie są dwaj rzecznicy (sędziowie) i mają wspomagającą ich pracownicę. Zorganizowali nawet casting przed jej zatrudnieniem. Dla dziennikarzy przygotowali specjalny pokój wyposażony w komputer.

Sędzia Artur Ozimek, rzecznik prasowy lubelskiego Sądu Okręgowego, organizuje co miesiąc spotkania z miejscowymi dziennikarzami, podczas których wymieniają się informacjami o ciekawszych sprawach, a rzecznik dowiaduje się, co ich interesuje.

– Jeśli powiem o medialnej sprawie podczas spotkania, to mam później o połowę telefonów mniej – mówi sędzia.

[srodtytul]Informować, ale jak[/srodtytul]

Czy rzecznicy sądów (prokuratur) mają tylko odpowiadać na pytania dziennikarzy, czy też wykazywać większą aktywność i informować nie tyle o pracy sądów, bo to dość oczywiste, ile o konkretnych sprawach?

– To fundamentalna w naszej pracy kwestia – mówi sędzia Wojciech Małek, rzecznik SO w Warszawie.

Jest ich znacznie więcej, począwszy od techniki odpowiedzi (telefon, e-mail) aż po godziny dyspozycyjności. W dobie Internetu coraz częściej oznacza to pracę na okrągło. Rozstrzygnąć też trzeba takie kwestie, jak przeglądanie akt, dopuszczanie kamer i mikrofonów na salę sądową. Tu jednak umiejętności rzeczników nie wystarczą, podstawową wiedzę o mediach muszą mieć też sędziowie, bo nigdy nie wiadomo, na której sprawie pojawi się prasa.