Rz: Jakie wino poleciłby pan na wieczór wyborczy przegranym w tegorocznych wyborach parlamentarnych?

Jak najlepsze. Trzeba sobie czymś zrekompensować porażkę.

Zwycięzcy mogą pić sikacza?

Nie, im też polecam jak najlepsze wina, bo to nie jest po prostu trunek, tylko element kultury i życia. Wino to początek teatru, początek demokracji, początek chrześcijaństwa. I jest dobre w każdej sytuacji, bo sprzyja nawiązywaniu kontaktów.

A czy pamięta pan, co piliście podczas negocjacji w sprawie utworzenia rządu Jana Olszewskiego jesienią 1991 roku?

Nic. Nie było na to czasu. Najważniejsze rzeczy działy się wcześniej w zespole doradców prezydenta Lecha Wałęsy, którego byłem sekretarzem. Tam została zarysowana koncepcja programowa rządu Olszewskiego. A samo budowanie Rady Ministrów to były intensywne zabiegi i rozmowy, które prowadziliśmy przez kilka tygodni. Lech Wałęsa blokował nam różne rozwiązania. Raz chciał, żeby szefem MSZ był Krzysztof Skubiszewski, raz nie, ciągle mnożył trudności. W pewnym momencie Jan Olszewski powiedział, że może zrezygnować z misji tworzenia rządu, jeżeli nie będzie zgody Wałęsy na jego propozycje. Pamiętam, jak Wałęsa przyjechał wtedy z Mieczysławem Wachowskim do Sejmu i w drzwiach rzucił do Wachowskiego: „Co się dzieje, ja tego nie rozumiem". Nie mógł zrozumieć, że tworzy się rząd niezależny od niego. Ale ostatecznie, dzięki determinacji Olszewskiego, zaaprobował nasz gabinet.