To był krótki wypoczynek na trasie mojego spektaklu. Siedzieliśmy w małej restauracji. Widać było, że właściciele dbają o laboratoryjny wystrój, jakby podawane dania miały być obiektem badań, a nie jedzeniem po prostu. Wszystkiemu towarzyszyła cicha muzyka i głos jazzującej piosenkarki. Wokalistka bawiła się spokojnym rytmem, idealnie wpasowana w muzyczne tło. Zaczęłam sobie wyobrażać tę dziewczynę, kruchą i delikatną jak jej głos. Zresztą kto wie, może jest rozgadaną olbrzymką? Byłam gotowa zapytać kelnera o nazwisko piosenkarki, może nawet śledzić jej trasę koncertową i wykupić bilet na występ… Moi koledzy tylko się na to uśmiechnęli, mówiąc: przecież to jest AI.