Problem w tym, że do końca nie można mieć pewności, za kogo do tej pory zapłacono najwięcej. Nawet w czasach finansowej przejrzystości kwoty wydane na piłkarza różnią się, w zależności od tego, kto je podaje i jak się je liczy. Z jednej strony uczestnicy transferu czują potrzebę pochwalenia się rekordem. Z drugiej – wielkie pieniądze lubią ciszę. Im wyższy transfer, tym większe prowizje, podatki itp. Lepiej się nie chwalić, tym bardziej że prawa do pieniędzy czasem ma kilka podmiotów. Począwszy od klubu, który piłkarza wychował, po rozmaite firmy, agencje, a nawet banki.