[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]
Sąd stwierdził, że dla dopuszczalności włączenia do postępowania podatkowego materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe nie jest konieczne zakończenie postępowania karnego. Fiskus może wykorzystać w postępowaniu podatkowym również dane zgromadzone w innych postępowaniach, w tym m.in. w postępowaniu karnym. Określone dowody przeprowadzone w tym postępowaniu (karnym), np. zeznania świadków, opinie biegłych itp., udokumentowane w formie protokołów, po włączeniu ich do postępowania podatkowego przybierają postać dowodów z dokumentów. Oparcie materiału dowodowego sprawy na dowodach w postaci dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karnym nie narusza przepisów ordynacji podatkowej, jeśli tylko merytoryczna zawartość tych dokumentów nie jest kwestionowana przez podatnika. W tej jednak sprawie było inaczej. Podatnik żądał przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka.
Prawu strony do żądania przeprowadzenia dowodu odpowiada obowiązek organu podatkowego ustosunkowania się do żądania strony. Powinien ocenić, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy oraz – w razie oceny pozytywnej – przeprowadzenie żądanego dowodu.
Niepodjęcie przez organ podatkowy czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy podatnik powołuje się na określone okoliczności, jest naruszeniem przepisów postępowania podatkowego. Fiskus musi rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale również we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic w zebranych dowodach. Organ podatkowy może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny.
Ponownie rozpatrując sprawę fiskus powinien przeprowadzić rzetelne postępowanie podatkowe, uwzględniając także okoliczności wskazane przez podatnika, jeżeli uzna, że mają one znaczenie dla sprawy.
