Przewidujący to art. 24 ust. 2 ustawy z 15 kwietnia 2005 r. [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=177616]o pomocy i restrukturyzacji publicznych ZOZ[/link] wyjątek czyni tylko dla roszczeń o podwyżki należne pielęgniarkom i innym pracownikom na podstawie słynnej lex 203.
[b]W uchwale z 16 października 2008 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że komornikowi, który w okresie zawieszenia na mocy tego przepisu postępowania egzekucyjnego, pobrał należności z zajętej wcześniej wierzytelności (przysługującej ZOZ wobec jego dłużnika) i przekazał je do depozytu sądowego opłata egzekucyjna się nie należy (sygn. III CZP 90/08)[/b]. W uchwale tej SN wyjaśnił wątpliwość prawną powstałą na tle skargi ZOZ Szpitala Wojewódzkiego.
W toku postępowania egzekucyjnego wszczętego przeciwko temu ZOZ przed wejściem w życie wskazanej ustawy komornik na wniosek ZUS, zajął wierzytelności ZOZ wobec NFZ z tytułu świadczeń zdrowotnych. Na podstawie art. 24 ust. 2 tej ustawy, w sierpniu 2005 r., zawiesił to postępowania, a następnie na wniosek wierzyciela umorzył postępowanie. Należności ZUS bowiem objęte zostały restrukturyzacją.
Przed wypłynięciem tego wniosku, a po zawieszeniu postępowania komornik wyegzekwował z zajętej wierzytelności wobec NFZ łącznie 617, 6 tys. zł i zdeponował ją na rachunku sum depozytowych sądu. W postanowieniu, którym umorzył postępowanie egzekucyjne i orzekł o zwrocie zdeponowanej kwoty, ustalił koszty egzekucji, a te obciążają dłużnika, w łącznej wysokości 59, 3 tys. zł. ZOZ w skardze na czynności komornika zakwestionował te koszty, przede wszystkim w zakresie naliczenia opłaty stosunkowej (59 316 zł ) od ściągniętej kwoty.
Sąd I instancji skargę oddalił, uznając, że komornik był uprawniony do naliczenia takiej opłaty. Argumentował, że do zawieszenia postępowania egzekucyjnego doszło, gdy było ono już zaawansowane i chociażby z tej racji należy mu się taka opłata.
