Samo poniesienie wydatku nie pozwoli zwiększyć kosztów

Spółka się zastanawiała, czy może wypłacone kwoty zaliczyć do kosztów podatkowych. Jej zdaniem jest to możliwe. Inaczej uważały jednak organy podatkowe. Sprawa znalazła finał w sądzie.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA skargi nie uwzględnił. Przypomniał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=3EC0892953EAF58605FEE453B6E7CBF6?id=115893]ustawy o CIT[/link] kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1. Koniecznym elementem do zaliczenia wydatku jest wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego poczynionych wydatków z zabezpieczeniem źródła przychodów.

Art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy mówi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodu kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Przepis ten dotyczy jedynie zdarzeń spowodowanych wadliwością towarów, robót i usług, a więc wyłączenie to nie będzie miało zastosowania do zaistniałego stanu faktycznego. Brak jest również zastosowania innych wyłączeń przewidzianych w przytoczonym przepisie.

Zdaniem sądu w rozpatrywanej sprawie nie istniała racjonalna przesłanka, by zawierać ugodę i wydatkować daną kwotę celem zabezpieczenia źródła przychodu. Ponadto zapłata kwoty z tytułu ugody nie przełożyła się bezpośrednio na zabezpieczenie źródła dochodu (a więc nie istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesieniem wydatku za zabezpieczeniem źródła przychodu).

Sam fakt, iż spółka E przedstawiła własną interpretację stanu faktycznego, oraz teoretyczna (hipotetyczna) możliwość przegrania procesu nie powoduje automatycznie uznania każdego wydatku za koszt uzyskania przychodu.