[b]Tak wynika z wyroku WSA w Gdańsku z 12 maja 2009 r., (sygn. I SA/Gd 935/08).[/b]
[srodtytul]Jaki był problem[/srodtytul]
Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych uiszczonego z tytułu zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności. Twierdziła, że czynność polegająca na nabywaniu przez nią pakietów wierzytelności od firm telekomunikacyjnych nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
Innego zdania były jednak organy podatkowe. Stwierdziły, że na gruncie ustawy o VAT ważny jest status podmiotu, który sprzedaje towar lub w ramach świadczonych usług prawo majątkowe, ponieważ jedynie wtedy czynność cywilnoprawna wywołuje obowiązek zapłaty VAT lub powoduje wyłączenie tego obowiązku. Przedsiębiorca nie ma statusu podatnika VAT, ponieważ sprzedał wierzytelności własne, których nie można określić jako odpłatne świadczenie usług.
Zdaniem organów podatkowych użyty w art. 2 pkt 4 ustawy o PCC zwrot „przynajmniej jedna ze stron” uwzględnia fakt objęcia zakresem przedmiotowym ustawy także umowy zamiany, istotą której jest wzajemne przenoszenie przez strony własnych rzeczy i praw majątkowych. Nie ma wówczas znaczenia, która ze stron z tego tytułu jest podatnikiem VAT. W konsekwencji umowy sprzedaży wierzytelności podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
