WSA stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przypomniał, że podstawą wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki cywilnej na byłego jej wspólnika jest art. 115 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?id=176376]ordynacji podatkowej[/link] w brzmieniu sprzed noweli, która weszła w życie 1 stycznia 2009 r.
Jak wynika z tego przepisu, wspólnik spółki osobowej, jaką jest spółka cywilna, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. Zasada ta odnosi się również do byłego wspólnika w zakresie odpowiedzialności za zaległości podatkowe z ty-tułu zobowiązań powstałych w okresie, gdy był on wspólnikiem.
W rozpatrywanej sprawie zaległość podatkowa spółki cywilnej dotyczyła VAT. Zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje z mocy ustawy, tj. w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej.
A zatem obowiązkiem organów było orzeczenie nie tylko o odpowiedzialności wspólnika, ale w pierwszej kolejności określenie wysokości zobowiązania podatkowego, które ciążyło na spółce. Tego obowiązku nie eliminuje także art. 108 § 3 ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten mówi również o uprzednim wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, co należy rozumieć jako wydanie decyzji w odrębnym postępowaniu.
[wyimek]Decyzja o odpowiedzialności powinna określać zobowiązanie[/wyimek]
Tymczasem ani zaskarżona decyzja, ani też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zawierają orzeczenia dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego ciążącego na spółce, zawierają tylko drugi z elementów wymagany przepisami prawa, a mianowicie orzeczenie o odpowiedzialności byłego wspólnika.
