Szef eService daje do zrozumienia, że to wina organizacji wydających karty płatnicze - Visa oraz MasterCard. Przewidują one istnienie usługi o nazwie charge back, która polega na tym, że klient, który kupił produkt lub usługę za pośrednictwem karty, a nie zrealizował swojej usługi lub nie dostał produktu, ma prawo zwrócić się za pośrednictwem swojego banku do agenta rozliczeniowego o zwrot pieniędzy.

I takiej sytuacji obawia się właśnie eService. W niektórych przypadkach agent rozliczeniowy musiałby bowiem zwrócić pieniądze z własnych środków, a dopiero potem starać się je odzyskać od firmy, która praktycznie nie ma już żadnych aktywów. I jak tłumaczy w mediach prezes - dla firmy to „ogromne ryzyko finansowe".

Nie dodaje już co prawda, że procedura odzyskiwania jest długa i trudno z niej skorzystać, ale co tam. Co więcej, kilka dni temu jeden z wiceszefów Związku Banków Polskich stwierdził, że nikt nie powinien być zdziwiony, iż agenci rozliczeniowi obawiają się ryzyka związanego z bankructwami biur podróży.

No więc ja jestem zdziwiona i to podwójnie (także jego wypowiedzią). I mam nadzieję, że nie jestem osamotniona. Rozumiem, że dla części firm znacznie lepiej byłoby, gdyby ryzyko w biznesie w ogóle nie istniało. Albo gdyby zawsze obciążało klienta.

Wyobraźmy sobie sytuację, że problemy w branży budowlanej są bardziej bolesne dla firm budujących mieszkania niż autostrady. Wprowadzimy wówczas „zwyczaj" ( przecież nie obowiązek) płacenia za mieszkania gotówką.

Albo: że zaczną upadać mleczarnie - wówczas za chleb i mięso będziemy mogli płacić kartą, ale już za mleko, śmietanę i twaróg - nie. I odwrotnie, jeśli zmora dotknie chlewnie i masarnie...

Nie rozumiem tłumaczenia ani agenta rozliczeniowego, ani tym bardziej przedstawiciela ZBP. Jeśli bowiem agent rozliczeniowy działa na rzecz dostawcy usług - jak tłumaczy ZBP - w tym wypadku tour-operatora, to powinien oceniać kondycję poszczególnych firm z branży, która ma problemy i stosować restrykcje wybiórczo, a nie dla wszystkich firm równocześnie, tak by nie wszystkich pchać w dół.

Nie powinno być też tak, że firmy zgadzają się na rozwiązania dla nich kosztowne, gdy szansa ich realizacji jest niewielka, i natychmiast się z nich wycofują, gdy stają się realne. Bo czy tylko wtedy biznes jest biznes?