26 prezentowanych  prac Abakanowicz pochodzi z lat 1950-1980. Przede wszystkim są to gigantyczne przestrzenne formy, zwane  „Abakanami” z barwionego sizalu, liny konopnej, końskiego włosia, które zrewolucjonizowały pojęcie tkaniny i rzeźby .

Tate podkreśla, że w swojej ponad 50-letniej karierze Magdalena Abakanowicz (1930-2017), zmieniając pojęcie rzeźby, przetarła drogę innym artystom pracującym z włóknem.

Czytaj więcej

W obronie miejsca urodzin Abakanowicz

„Decydując się na odrzucenie restrykcyjnych definicji sztuki i rzemiosła odziedziczonych po poprzednich pokoleniach, Abakanowicz stworzyła pionierskie instalacje z włókna, które były radykalnym odejściem od tradycyjnych gobelinów produkowanych w Europie Zachodniej. Wywodząc swoją nazwę od nazwiska artystki Abakany zadziwiły krytyków, kiedy zostały po raz pierwszy zaprezentowane pod koniec lat 60. Niektóre mierzące ponad pięć metrów wysokości i wystawione z dala od stabilnych ścian galerii, swobodnie wiszące utkane formy nie wyglądały ani na rzeźby, ani na gobeliny. Tworzyły relacje przestrzenne z ciałami otaczających je widzów.” – czytamy we wprowadzeniu do wystawy.

Sama artystka uważała, że jej Abakany były swego rodzaju pomostem między nią a światem zewnętrznym. Tworzyły atmosferę, w której czuła się bezpieczniej i kreowały jej własny świat.

Wystawa została szeroko zauważona w brytyjskich mediach

„The Guardian” pisze, że powstałe w połowie lat 60, Abakany – oderwane od ściany przestrzenne formy - to wspaniałe dzieła: „ …często przypominają ogromne, ociężałe płaszcze, kaptury, a nawet rozłupane pnie drzew, a także żyłkowane i żebrowane liście, gigantyczne łuski i poczwarki. Te barwione zasłony z sizalu i wełny, zapoczątkowane w 1967 roku, dramatycznie oświetlone w galerii o szarych ścianach, rzucają kontrastowe cienie na podłogę pod nimi, nadające im poczucie sensu życia i tajemnicy.”

„The Guardian” zwraca także uwagę, że formy tych prac, jawnie kojarzące  się z kobiecym ciałem, seksem, domem, mają niezaprzeczalną siłę.

„Daily Telegraph” podkreśla, że „pionierskie, wolnowiszące kreacje Magdaleny Abakanowicz stanowią znakomity wkład w sztukę XX wieku”.

Wystawa została zorganizowana we współpracy z Fondation Toms Pauli w Musée cantonal des Beaux-Arts de Lausanne/Plateforme 10 i Henie Onstad Art Centre, Høvikodden; przy wsparciu Fundacji Marty Magdaleny Abakanowicz Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego.

W Londynie można ja oglądać do 21 maja przyszłego roku.