Zadośćuczynienie za zmarnowany urlop

Podstawą roszczenia może być art. 11a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych i art. 5 unijnej dyrektywy 90/314/EWG z 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek. Sądy uznają także, że prawo do wypoczynku i do udanego urlopu mieści się w ogólnym pojęciu dóbr osobistych. W orzecznictwie są jednak rozbieżności. W pozwie lepiej więc powołać się na ustawę o usługach turystycznych i orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (C-168/00) w sprawie Simone Leitner przeciwko TUI Deutschland GmbH & Co. KG., a nie na kodeks cywilny.

Przy ustalaniu zadośćuczynienia za zmarnowany urlop znaczenie ma nie cena imprezy, ale stopień zawinienia biura oraz dyskomfortu poszkodowanego. Sąd powinien wziąć pod uwagę stres oraz  konieczność zajmowania się innymi sprawami niż relaks. Tabela frankfurcka nie znajdzie tu zastosowania.

Zwykle zadośćuczynienia wynoszą od kilku do kilkunastu tysięcy złotych. Dochodzi nawet do sytuacji, w których za jeden dzień zakwaterowania w złych warunkach biuro zwraca prawie połowę ceny dwutygodniowej imprezy turystycznej. Jeden dzień może bowiem rzutować na atmosferę reszty urlopu. Oznacza to, że występowanie przez zawiedzionych klientów do sądu z roszczeniami może zacząć się opłacać.

W praktyce spotyka się także naprawienie szkody w postaci udzielenia świadczenia zastępczego. Może ono polegać na umożliwieniu udziału w innej wycieczce, pobytu w hotelu, przyznaniu voucheru czy rabatu, jeżeli poszkodowany zdecyduje się ponownie skorzystać z usług tego samego organizatora wyjazdów turystycznych.