„W przypadku uznania za nieważną umowy kredytu udzielonego w walucie polskiej, indeksowanego do waluty obcej, spłaconego przez kredytobiorców, kwotę ewentualnego wzbogacenia kredytodawcy należy wyliczyć, uwzględniając wyłącznie nominalną wysokość rat kredytu” - o podjęcie uchwały tej treści wnosi do SN RPO Marcin Wiącek.
W jego ocenie, dopuszczenie dalej idących roszczeń przedsiębiorcy, który stosował niedozwolone klauzule umowne, np. żądania zwaloryzowanej kwoty wypłaconego kredytu czy wynagrodzenia za okres korzystania z kapitału na mocy umowy uznanej ostatecznie za nieważną z powodu klauzul abuzywnych, godziłoby w istotę ochrony konsumenta wynikającej z unijnej dyrektywy 93/13. Jej celem jest to, by konsument znalazł się w takiej sytuacji faktycznej i prawnej, w jakiej by był, gdyby nieuczciwy warunek umowy nie istniał, a eliminacja klauzuli musi mieć skutek zniechęcający dla przedsiębiorcy. Innymi słowy, poziom ochrony osiągnięty po stwierdzeniu abuzywności postanowienia umownego i wyciągnięciu z tego skutków w postaci unieważnienia umowy nie może zostać zaprzepaszczony na etapie rozliczania świadczeń stron.
- Prawo krajowe nie może dowolnie kształtować sytuacji konsumenta, a sądy krajowe zobowiązane są do jego prounijnej wykładni — wskazuje RPO.
Czytaj więcej
Frankowicze nie nacieszyli się za długo ostatnim wyrokiem TSUE, zgodnie z którym banki nie mogą ż...
O co frankowicze toczą spór z bankiem
RPO jest uczestnikiem postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z 2018 r. Frankowicze pozwali w 2014 r. Bank o zwrot ok. 100 tys. zł – kwoty, którą jak twierdzą, nadpłacili przy spłacie dwóch kredytów hipotecznych indeksowanych kursem franka szwajcarskiego. Nadpłata wynika z faktu, że bank zastosował w umowie zapisy niedozwolone. Wskazali, że postanowienia w ich umowach, są takie same, jak te, które znajdują się w rejestrze klauzul niedozwolonych Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta (nr wpisu: 3178 i 3179).
