Brytyjski dyplomata: Są cztery scenariusze dla Iranu

Czy jest pan zaskoczony, że Trump zdecydował się na wielką wojnę z reżimem ajatollahów?

Problem polega na tym, że uzyskaliśmy ostateczny dowód na to, że mamy imperialne Stany Zjednoczone. Są wojownicze i niczego się nie nauczyły z Wietnamu, Iraku, Afganistanu, Jemenu, Gazy. Kochają siłę militarną i są zdeterminowane, aby spróbować zmienić świat za jej pomocą, pomimo niepowodzeń i ogromnego cierpienia, jakie spowodowały w poprzednich próbach. Z jednej strony to nie zaskakuje, ponieważ Amerykanie są niewyuczalni i aroganccy, mają zawyżone pojęcie o własnej wartości. Ale z drugiej zaskakuje mnie skala ich dwulicowości, ponownie wykorzystali negocjacje jako zasłonę, podczas gdy przygotowywali się do wojny. Najwyraźniej nigdy nie mieli w planach poważnych negocjacji z Iranem. I jestem również zaskoczony, że nie podjęli żadnej próby osiągnięcia jakiejkolwiek demokratycznej zgody u siebie. Nie tylko nie zwrócili się do Kongresu, biorąc pod uwagę jego prawo do konsultacji i podejmowania decyzji w sprawie wojny, ale nie podjęli prawie żadnej próby uzasadnienia swoich działań i przedstawienia swoich celów. To odzwierciedla ideę amerykańskiej wyjątkowości, która mówi, że skoro masz potęgę militarną, to masz prawo używać jej w sposób, jaki ci odpowiada. Kilka elementów mnie zaskoczyło, ale to, że ostatecznie zdecydowali się iść na wojnę, nie. 

Czytaj więcej

Komentarze

Jerzy Haszczyński: Pierwsza wielka wojna Donalda Trumpa. Masa wątpliwości

Reżim ajatollahów nigdy nie był tak słaby jak teraz, ale Donald Trump uznał, że stanowi bezpośred...

Prezydent Donald Trump użył argumentu, że Iran stanowi bezpośrednie zagrożenie dla narodu amerykańskiego i że zaraz będzie miał rakiety, które mogą dotrzeć nawet na terytorium USA. Co zdaje się nieprawdą.

Cóż, to kłamstwo. Donald Trump wie, że to nieprawda. Ale tak jak w innych aspektach życia politycznego w Stanach Zjednoczonych, on nigdy nie ma szacunku dla prawdy. Po prostu teraz stosuje swoją zwykłą polityczną nikczemność w dużej operacji za granicą, a nie w jakiejś małej sprawie krajowej.

Rządy europejskie, w tym brytyjski, oceniają to tak samo jak pan?

Nie. Początkowe brytyjskie oświadczenie było bardzo powściągliwe. Prawie w ogóle nie komentowało wojny. Ale gdy Iran odpowiedział atakami odwetowymi na państwa Rady Współpracy Zatoki Perskiej, to Francja, Niemcy i Wielka Brytania wydały oświadczenie, w którym – trudno w to uwierzyć – potępiają irański odwet, nie wspominając o agresji Stanów Zjednoczonych.

Czytaj więcej

Polityka

Opozycja irańska myśli o upadku reżimu i się kłóci. Syn szacha to „neofaszysta”

Emigracja irańska mniej lub bardziej otwarcie chwali Donalda Trumpa za atak na Iran i czeka na up...

Podobnie postąpiły też państwa takie jak Arabia Saudyjska.

To jest całkowicie niewyobrażalne w sytuacji, gdy Irańczycy realizują swoją zapowiedź odwetowych ataków na amerykańskie obiekty, niezależnie od tego, gdzie się znajdują. Trzeba im było wierzyć. Te zapowiedzi to był zresztą jeden z powodów, dla których państwa Zatoki Perskiej próbowały się włączyć w negocjacje między USA a Iranem i zachęcały Stany Zjednoczone, by nie szły na wojnę. Wiele krajów nie traktuje problemu stwarzanego przez Iran jako problemu samego w sobie. Traktują Iran jako podzbiór innych problemów, które same mają. Na przykład premier Australii Albanese został ostro skrytykowany przez Stany Zjednoczone i Izrael za rzekome sprzyjanie rozkwitowi antysemityzmu i doprowadzenie do masakry australijskich Żydów w Sydney. Tym razem więc w 100 proc. poparł Stany Zjednoczone atakujące Iran, co jest bardziej radykalnym stanowiskiem wobec Iranu niż kiedykolwiek wcześniej zajęte przez Australijczyków. I myślę, że to samo będzie miało miejsce w Europie. Nie będziemy brać pod uwagę słuszności czy niesłuszności niesprowokowanej agresji. Będziemy to traktować jako coś podrzędnego w stosunku do naszego pozycjonowania się wobec Stanów Zjednoczonych. W krajach, które wymieniłem, nie mamy odwagi krytykować Ameryki, pomimo wielu obiektywnych rażących luk w jej narracji, lekkomyślności jej działań, zagrożenia dla regionu. Mimo szerokiego wachlarza potencjalnych konsekwencji – z wojną domową w Iranie włącznie. 

Czytaj więcej

Opinie Ekonomiczne

Krzysztof Adam Kowalczyk: Czy polscy kierowcy zapłacą za atak Trumpa na Iran?

Naloty amerykańskie na Iran były w cenach ropy naftowej, zanim jeszcze Trump zaatakował. Jeśli je...

Wojna domowa w Iranie jest możliwa?

Są cztery scenariusze. Pierwszy to chaos, w którym wiele milionów ludzi związanych z reżimem decyduje się zorganizować zbrojny opór, aby się chronić. Duża część irańskiego przywództwa nie ma dokąd uciec. I nie boją się śmierci. Kult męczeństwa jest ważny dla wielu z nich, choć nie wszystkich. Wojna domowa jest więc możliwa.

Druga możliwość to przetrwanie reżimu. Oczywiście krwawiącego. Utrzymuje on władzę nad społeczeństwem. Zachowuje wewnętrzną spójność i pewną zdolność do egzekwowania prawa i porządku. Byłby znacznie słabszy niż obecnie, ale bunt nie zagrażałby mu do tego stopnia, żeby ​​mógł utracić kontrolę. 

Trzeci scenariusz: po poważnym osłabieniu systemu, w tym ewentualnym zabiciu niektórych liderów, szeregowi funkcjonariusze sił bezpieczeństwa dojdą do wniosku, że nikt już nie ma kontroli i zdecydują się przejść na drugą stronę. W tym momencie rodzi się pomysł pojawienia się nowych sił politycznych w Iranie. Obecnie nic takiego nie istnieje. Nie ma organizacji, nie ma struktur regionalnych. Nie ma zbiorowego porozumienia między przeciwnikami reżimu co do tego, co zrobić, gdy reżim upada. Załóżmy jednak na potrzeby tego scenariusza, że ​​upadkowi sił bezpieczeństwa towarzyszy pojawienie się nowych sił politycznych. To z kolei mogłoby doprowadzić do jakiegoś rodzaju negocjacji, zwołania konwentu, na którym delegaci z całego kraju opracowaliby porozumienie przejściowe, a następnie przeprowadzono by referendum w celu ustalenia, jak Iran powinien być rządzony w dłuższej perspektywie. 

Czytaj więcej

Plus Minus

Jerzy Haszczyński: Przegrać w karty z krewnym szacha

Co jako dziesięciolatek dostrzegłem w Iranie?