Po stronie wolności występuje Rymkiewicz, ograniczyć chce ją gazeta Adama Michnika.
To dla mnie oczywiste, mimo że nie zaliczam się do fanów poety, kilkakrotnie ostro polemizowałem z jego rozumieniem polskiej historii i teraźniejszości. Co więcej, nie zgadzam się z opinią, za wyrażenie której autor „Zborowskiego" jest sądzony (o redaktorach „Gazety Wyborczej", którzy „pragną, żeby Polacy przestali być Polakami"). Jest to jednak opinia, a nie kłamstwo co do faktów. Jest to diagnoza socjologiczno-polityczno-psychologiczna, a nie obelga.
Rymkiewicz uważa, że prawdziwa polskość to wyłącznie polskość tradycjonalnego patriotyzmu ukształtowanego w latach rozbiorów, a to, co od tradycjonalnego patriotyzmu inne, polskością nie jest. „Gazeta Wyborcza" uważa inaczej. To spór poważny, wywołujący emocje. I obie strony emocji nie ukrywają. To naturalne. Ale właściwym miejscem do toczenia nawet emocjonalnego sporu o tym charakterze są łamy prasowe, a nie sale sądowe.
Nie jest to pierwszy moment, w którym pismo Adama Michnika – a często on osobiście – zdradza zapędy cenzorskie. Twórca „Wyborczej" zbyt długo cieszył się autorytetem wyroczni, sytuacja, w której ranga jego poglądu zostaje zredukowana do roli jednego z wielu punktów widzenia w pluralistycznej debacie, musi być dla niego niekomfortowa. Psychologicznie można więc jakoś zrozumieć jego postępowanie. Ale pozywając Rymkiewicza, „Wyborcza" chce zdelegalizować głoszony przez poetę pogląd. Zmierza do tego, by jego wyrażanie zostało w istocie zakazane.
